Archive for » October, 2010 «

Aeromiting Batajnica 98.

28.09.2010.

Aeromiting Batajnica 98.

Aeromiting na Batajnici u junu 1998. Emisiju je napravio pokojni Veljko Vlahović iz Podgorice u svojem vazduhoplovnom serijalu “Zvučni zid”

Aeromiting na Golubovcima 1998.

20.09.2010.

Aeromiting na Golubovcima 1998.

Jedan od poslednjih nastupa akro grupe “Leteće Zvezde” Ratnog Vazduhoplovstva Vojske Jugoslavije u junu 1998. na aerodromu Golubovci, prije njihovog uništenja u zločinačkoj agresiji NATO na ovom istom aerodoromu.

Ovaj video klip je iz 97 emisjije Vazduhoplovtvo, koja je išla na trećem crnogorskom programu krajem prošlog vijeka. Njen autor je tragično preminuli avio entuzijasta Veljko Vlahović iz Podgorice, koji je napravio serijal od 100 epizoda o vazduhoplovstvu.

CIAF 1998-poslednji nastup “Letećih Zvezda”

26.09.2010.

CIAF 1998-poslednji nastup “Letećih Zvezda”

Tradicionalni aeromiting u Češkoj, CIAF 98. Na njemu je upriličen i poslednji nastup akro grupe “Leteće Zvezde” kao i pojedinačni nastupi naših pilota.

Emisjija je jedna iz serijala “Zvučni zid” velikog avio entzijaste Veljka Vlahovića iz Podgorice. Emisiju je ralizovala ekipa RTVCG u decembru 1998.

Sveti Ilija zaštitnik letača

10.08.2006.

Srpski vazduhoplovci su Svetog Iliju uzeli kao zaštitnika još od prvih dana srpske avijatike. Ta praksa je bila prekinuta za vrijeme komunizma, kada su praznovani neki drugi datumi i smrtni ljudi. Danas u Srpskim zemljama srpski letači slave ponovo svojeg zaštitnika a ratna vazduhoplovstva dvije srpske države su kao dan roda avijacije uzeli Svetog Iliju kao što je to bilo za vrijeme kraljevine.

SVETI PROROK ILIJA

Prorok Ilija bio je sin Sovakov iz plemena Aronovog brata Mojsijevog, a rođen je na 816. godine pre Hrista, u mestu Tesvitu, zemlji aravitskoj, zbog čega se i nazvao Tesvićanin. Pripoveda se da je prilikom Ilijinog rođenja njegov otac video kako neki sedi starci plamenom povijaše novorođeno dete, i davahu mu vatre da jede. Zato je njegov otac verovao da će njegov sin biti vatreni pobornik za pravdu i veru. Prorokovao je dvadeset i pet godina. U to vreme u izrailjskom narodu bio je opaki car Ahav, koji je imao još opakiju ženu Jezavelju. Ahav se svim silama trudio da njegov narod ostavi jedinog i istinitog Boga i da se klanja bogu Valu (Balu), kome je podigao hram u Samariji. U to vreme pojavi se veliki prorok Ilija da izrailjskom narodu prorekne da će nastati velika suša, kao kazna zbog otpadništva od Boga. A Bog Iliji reče da ide u planinu na potok Horat, i tu čeka dalja naređenja. Ilija tamo provede godinu dana, pijući vodu sa potoka. Jutrom i večerom gavranovi su mu donosili hleba i mesa za hranu.

Kada posle godinu dana od velike suše presahnu taj potok, Bog zapovedi Iliji da ode u Sareptu Sidonsku i da tamo ostane dok ga ne pozove. Ilija ode u Sareptu, i vide u jednom dvorištu kako jedna žena, koja beše udovica, kupi suve grančice. Ilija je zamoli da mu donese malo vode i hleba. “Nemam pečena hleba ni zalogaja”, reče mu ona “Već imam još pregršt brašna u naćvama i malo zejtina u zejtinici, i zato kupim ove grančice da zgotovim sebi i svome sinu obrok, pa posle da pomremo od gladi”. No, Ilija joj reče: “Idi te umesi i meni jedan kolačić, i ne boj se, neće nestati brašna u naćvama ni zejtina u zejtinjaci”. žena tako uradi, i desi se čudo: brašna i zejtina nikaoko nije nestajalo, iako su svaki dan trošili, i svo troje se prehranjivali. Ilija se tu sasvim i nastani. Za sve to vreme, velika nevolja i dalje pritiskivašeizraelski narod: ne beše kiše ni rose, zemlja beše popucala, drveće se osušilo, mnogi izvori presahnuše, a mnogi ljudi i stoke je od gladi i žeđi pomrlo. Kada dođe vreme, reče Bog Iliji da ide caru i da mu kaže da će uskoro pasti kiša. Čim ga Ahav ugleda, povika: “Evo onoga što donosi nesreću narodu!” Ilija mu odgovori da nesreću ne donosi on, već car i carica, koji narod nagone da da se klanjaju idolima.

Potom Ilija predloži caru da se na gori Karmil okupi 450 Volovnih zreca i 400 Astartinih, i mnogo naroda i da se pomolimo reče, ja mojem Bogu, a oni njihovima, za kišu, pa čiji Bog posluša molitvu i pusti kišu, toga da priznamo za prevoga boga. Car prista i svi se iskupiše na gori Karmil.

Kada se se okupiše reče Ilija: Dajte nam dva junca, pa zrečevi neka zakolju jednoga i iseku na komade i metnu na drva, a ja ću takođe jednog, pa se pomolimo svaki svome Bogu, i na čiju žrtvu siđe vatra s neba i zapali je, toga Boga da priznamo”.Zreci prvi zaklaše junca, staviše ga na žrtvenik i povikaše na sav glas: “Vale, Vale, poslušaj nas!” Skakali su tako do jutra do podneva oko žrtvenika ali, niti vatre niti odgovora. Ilija im se poče rugati: “Vičite jače, može biti da se vcaš bog nešto zamislio, ili spava, ili je na putu, pa vas ne čuje”.Oni se počeše još jače derati, i jedan drugog bosti noževima, da bi se na njihove jade Bog smilovao, ali opet ne bi ništa.

Tada Ilija uze dvanaest kamenova, prema broju plemena izraelskih, načini žrtvenik i svud unaokolo iskopa jednek. Namesti ozgo drva, a povrh njih stavi komade isečenog junca, pa reče narodu: “Napunite četri vedra vode i sipajte na žrtvu i drva”. Tri puta tako učiniše, dok ceo žrtvenik ne ogreznu u vodi. Tek tada Ilija pristupi žrtveniku i poče se moliti: “Bože Avramov, Isakov i celog Izrailja! učini neka ovaj narod pozna da si Ti Bog njegov, te da se srca njihova obrate k Tebi”… Još Ilija svoju molitvu nije ni zavešio, a pade vatra s neba i svu žrtvu sazeže. Sav narod koji to čudo gledaše, poče u glas vikati: “Gospod je Bog naš!”… “Gospod je Bog naš!”Sve zreće Valove pohvataše, odvedoše ih na potok Kison i tu ih poklaše, a zatim se nebo zamrači od silnih oblaka i vetra i pljusnu velika kiša.

Kada je carica Jezavelja čula šta je Ilija uradio sa zrećima, vrlo se rasrdi i posla glasnike Iliji da mu jave da će ona s njim učiniti ono što je on uradio sa zrećima. Da bi se sklonio od osvete Jezaveljine, ode Ilija čak na planinu Horiv i skloni se u jednu pećinu. Ali jednog dana, zaduva jak vetar, začu se grmljavina i sevanje munja, i Ilija začu tihi glas Božiji: “Ilija, a šta ćeš ti tu?” Ilija mu odgovori da se plaši osvete izraeljskog naroda, ali mu Bog reče da istraje, i da nastavi svoj proročki rad.

Jednom car Ahav požele da kupi vinograd nekog Navuteja, ali ovaj ga nikako ne htede prodati, jer to beše nasledstvo od oca. Ahav sa Jezaveljom smisli plan da je Navutej ružno govorio protiv Boga i cara i po carskoj i po carskoj zapovesti Navuteja zasuše kamenjem, što je bila jevrejska kazna za jeretike. Ahav potom prisvoji njegov vinograd.

Ali Bog reče Iliji: “Idi u Navutejev vinograd. Tamo ćeš naći Ahava gde se po vinogradu širi, proreci šta će njemu i njegovoj ženi biti do posletka”. Ilija posluša Boga, ode i nađe Ahava i proreče mu: “Kao što su psi lizali krv Navutejevu, tako će psi lizati krv tvoju, a Jezavelju će psi izesti ispod zidova Gradskih”.

Posle tri godine u ratu sa Sirijcima, Ahav bude ranjen i od toga umre, i njegovu krv su psi zaista lizali.

Kad je posle smrti Ahava, car izraelski postao njegov sin Ohozija, on se jednom teško razbole pa posla poslanike u Akaron da pitaju boga Velzevuva (Belzebuba) hoće li ozdraviti. Po naređenju anđela, Ilija presretne poslanike i zapita ih: “Zar nema Boga u Izrailju, već idete da pitate boga u Akaronu? Za to po volji Božijoj neće se car dići sa svoje postelje, nego će umreti”. Poslanici se vratiše natrag i rekoše caru sve što su čuli, a ovaj shvativši da je to bio Tesvičanin Ilija, posla pedeset vojnika da ga nađu i dovedu. Oni ga nađoše na visu jednog brda i pozvaše ga da pođe s njima, ali Bog posla vatru s neba i sve ih popali. Car pošalje novu pedesetoricu, i njima se desi isto. Kad je i treću pedesetoricu car poslao, i kad su oni našli Iliju, pedesetnik kleknu na kolena pred Ilijom i zavapi:”Čoveče Božiji! Smiluj se na moju dušu i ovih pedeset slugu tvojih, i nemoj ih pogubiti kao onih dva puta po pedeset puta što si pogubio”. A anđeo Božiji šapnu Iliji: “Idi s njima i ne boj se”. Ilija se diže i pođe.

Kad je Ilija došao u carev dvor, priđe caru i reče mu u oči: “Ovako veli Gospod: za to što si slao poslanike u Akaron i od Velzevuva tražiš pomoći, kao da nema Boga u Izrailju pridići se nećeš, već moraš umreti”. Tako se i dogodi: nedugo zatim car Ohazijapreminu.

Pred kraj svoga života Ilija je našao sebi jednog učenika Jeliseja. Kad beše došlo vreme da Bog uzme Iliju k sebi na nebo, pođoše obojica do Jordana, i kad dođoše do reke, skide Ilija svoj ogrtač, udari njime po vodi, voda se rastavi i oni po suvom pređoše na drugu stranu. Malo zatim naiđoše odnekud vatrena kola i vatreni konji, pa Ilija sede u kola, koja u vihoru uzleteše na nebo i nestadoše. Kad se Jelisej razabra od čuda, ugleda Ilijin ogrtač pored sebe, te s njime opet rastavi vodu jordansku i vrati se natrag. Sa ogrtačem pređe sa Ilije na Jeliseja i proročki dar, te i on posta prorok.

Ilija je dakle živ otišao na nebo, i zato pravoslavna crkva veruje da će se, pre drugog dolaska Hristovog, na zemlji ponovo pojaviti Sveti Ilija, sa Enohom, za koga se takođe veruje da se živ uzneo na nebo. Sveti prorok Ilija se ppojavio prilikom preobraženja Gospodnjeg na Tavoru.


SVETI PROROK ILIJA
________________________________________

Category: RAZNO, SPOMEN  29 Comments

Bitka od 13 minuta

07.06.2010.

Bitka od 13 minuta.

Bitka za pamćenje.

Kemal Ahmed Mansouri je na svojem MiGu-21 u bici protiv šest izarelskih fantoma F-4 iznad Sueckog kanala u proljeće 1973. izvojevao vazdušnu pobjedu oborivši jedan F-4 nisko iznad vode. Avion je pogođen raketom i zbog blizine vode, pilot i navigacioni oficir su poginuli razbivši se o površinu vode, nemajući vremana za katapultiranje.

U bitku su ušli on i njegov pratilas Hasan Lotfi, uletjevši u pripremljenu izraelsku vazdušnu zasjedu potpuno svjesno, procjenivši da imaju malo izgleda na uspjeh, ali da šansa ipak postoji, ako napad bude munjevit, i precizan.

Kemal kaže da to nije bila samoubilačka misija kako su je izraelci okarakterisali kao takvu već, slijed trogodišnjeg vrhunskog treninaga pod rukovođenjem odabranih sovjetskih instruktora u kojem je zbog zahtjevnosti stradalo mnogo mladih egipatskih pilota…kaže čak više nego u prethodnom ratu.

Kapetan Mansouri navodi da su ogorčeni porazom iz 1967. novi mladi egipatski piloti bili željni borbe sa Jevrejima koji su često narušavali Egipatski vazdušni prostor letjeći nad teritorijom Egipta kao nad svojom.

Poletjeli su sa aerodorma Beni Suef navođeni sa zemlje, ali su imali stroga naređenja da se drže dalje od ulaska u konflikt.

Mansouri kaže da mu je krv ključala od bijesa pri pomisili na izraelce koji nesmetano vršljaju iznad njihove zemlje.

Leteći nisko iznad terena sakrili su se svojim vlastitim radarima, slušajući u tišini pozicije šest Fantoma. Kemal Ahmed Mansouri je donio odluku da napadne Fantome pa makar to značilo izbijanje rata.

Iskoristiviš pometnju usled loše radarske pokrivenosti i konfiguracije terena te zbrke u komunikacijama sa jedinicama na terenu, što im je išlo u prilog, dvojica egipatskih lovaca prikradaju se izralecima u punoj brzini, jako brzo trošeći gorivo.

Poslije njih dvojice sa aerodorma Ben Suef dignut je još jedan par lovaca MiG-21 da kruže iznad aerodoroma u slučaju da moraju stupiti u borbu kao podrška.

Mansouri je naredio pratiocu da prebaci na rakete i pod forsažem se ustremio na grupaciju neprijatelja.

Izraelci kada su vidjeli dva egiptska MiGa na svojim radarima mislili su da će imati lak plijen, ali prevarili su se.

Sa daljine od kilometra mansuri lansira rakete na dva Fantoma, koji su služili kao mamac ostalima na većoj visini ušavši im u rep.

Prvi prjektil promašuje ali drugi pogađa jedan od fantoma u desno krilo, kada je Mansouri bio na dvjesta metara direktno iznad njega i proleće iznad krhotina izarelskog borbenog aviona koji se razbija o površinu vode.

Znajući da će ostali krenuti za njima, izvodi manvar kojim svoj avion dovodi lice u lice sa cetri Fantoma razbijajući njiovu formaciju.

Čim je borba počela, Mansouri (Kodni naziv Jaguar vođa), vrišti u mikrofn: “nalazim se u borbi priklješten sa pet izraelskih fantoma…trebam pomoć”.

Najbliži egipatski avioni bili su na 150 km udaljenosti, za to vrijeme su dvojica drskih egipatskih pilota u nizu izvanrednih manevara izbjegavali čitavu kanonadu topovskih rafala fantoma, i arsenala od cetrdesetak raketa koje su im visile pod krilima.

Mansouri kaže da ih je od izraelskih projektila sapasila samo dobra uvježbanost koju su dugi niz mjeseci uvježbavali.

Izvodeći složene protiv protivraketne manevre za trinaest minuta borbe, shvatli su obojica da neće imati goriva da se vrate na bilo koji egipastki aerdorm i da im je smrt ili u najboljem slučaju iskaknje neizbježno.

Izraelci su da ne bi i sami osatali bez goriva i used očekivane egipatske pomoći odsutali od potjere.

Sa manje od 100l goriva krenuli su da traže mjesto za slijetanje, na nekoj od cesta koje su još uvijek bile u rukama Izarelaca uz sami Sucki kanal.

Nijesu htjeli da napuste avione iako su znali da poslije prestanka rada motora, MiG-21 postaje neupravljv. Htjeli su da vazdušna pobjeda bude potpuna.

Javili su komandi gdje će sletjeti i da pošalju helihopter da ih pokupi.

Mansuri kreće na sletanje prvi, i nad samom magistralom motor se gasi usled nedostatka goriva. Uspijeva da dotakne asfalt, pritiska kočnicu i poslije kratkog protrčavanja zabada se u pijesak pored puta, ali bez posledica po njega i avion.

Hasan ide na sletanje odmah iza njega ali zbog loše procjene u prilazu jednim točkom dohvata pijesak, i prevrće se što izaziva eksploziju i smrt pilota.


Kapetan Kemal Ahmed Mansur je za taj podvig odlikovan orednom za hrabrost i ordenom Vojne zvijezde. Njegov avion su Izraelci ipak uspjeli da unište iako je Hosni Mubarak čuvši za podvig mladog pilota htio da organizuje spašavanje MiGa-21 koji je čekao poerd ceste, ali zbog vjerovatne zamke koju su Jevreji spremili od plana se odustalo u zadnjem trenutku.

Kemal je nastavio da leti i da se bori u ratu Yom Kipur…ali o tome drugi put.

Kemal Ahmed Mansuri sa slikom svojeg MiGa-21
________________________________________

Category: ISTORIJA  13 Comments

Arapsko – Jevrejski vazdušni rat

Ovaj sukob na Bliskom istoku, mogli bi skoro nazvati “vječitim derbijem” zbog dužine trajanja sukoba i neprijateljstava, da nije toliko prolivene krvi.

Plansko naseljavanje Jevreja u oblast Palestine, počinje poslije cionističke odluke donešene na Prvom kongresu u Baselu 1897. o stvaranju jevrejske države na tlu Palestine.

Turska vlast koja je tada vladala tim područjem nije im išla na ruku, ali dolaskom Velike Britanije i njenom mandatorskom vlašću od 1922. do 1947. Jevreji sa svih strana hrle na područje teritorija oko Jerusalima. Dolaskom Hitlera na vlast, plan naseljavanja Jevreja iz Evrope u Palestinu se vodio parolom “zemlja bez naroda, za narod bez zemlje”. Ta jevrejska parola je uvrijedila većinsko arapsko stanovništvo u Plaestini i u već pregrijanu političko-vojnu smješu ubacila varnicu budućeg dugogodišnjeg krvoprolića, koje i danas traje.

Arapi videći sta je Jevrejima plan revoltirani licemjernom politikom Velike Britanije, napadaju i Jevreje ali i Britansku vojsku i u periodu između dva rata, prliva se dosta krvi i izbija nekolko ozbiljnih arapskih pobuna protiv jevrejske kolinizacije njihovih područja.

Završetkom drugog svjetskog rata, Jevreji koriste političku klimu nastalu u svijetu, I traže kroz usta Velike Britanije da problem Palestine rešavaju Ujedinjene nacije, izalazeći sa predlogom da se Palestina podijeli na dvije nacionalne države, Jevrejsku i Arapsku.

Arapi kojima je taj predlog djelovao apsurdno, a sa Kosovom ga sada bolje razumiju Srbi, odbijaju da učestvuju u radu socijalne Komisije za Palestinu. Predlog koji su donijele sedam zemalja iz te komisije na čelu sa Kanadom prihvata UN, i rezolucijom 181 Palestina se dijeli na dvije države.Ta rezlucija je donesena koincidencijom ili nečim drugim na isti datum kada je donešena odluka u Jajcu o formiranju SFRJ ali četri godine kasnije 29.11.1947.

Svjetsko javno mnjijenje je bilo podijeljeno oko te odluke a Jugoslavija sa Iranom i Indijom koja je zagovarala federativno uredjenje ostaje neopredijeljenja prilikom galasanja u UN.

Na ovakvu političku odluku uticalo je svakako i stradanje Jevreja u drugom svjetskom ratu kao i simpatije Arapa za naciste iz prostog razloga što su imali zajedničkog neprijatelja.

Dražavu Izrael su u UN podržale 30 zemalja dok je 17 bilo protiv, među kojima sve arapske zemlje koje su tada imale pravo glasa. Poslije te odluke otvorena je pandorina kutija.

Uzroci prvog arapsko-jevrejskog rata, leže u agresivnosti cionističke vlasti i tvrdoglavom neprihvatanju Arapa prvenstveno Palestinaca da svoju državu dijele na pola.

Jevreji su speremajući se za rat uz pomoć Engleza obučavani u vojnim britanskim bazama na tlu Palestine ali i u samoj Engleskoj.

Na odluku UN o podjeli Palestine, odgovorila je Arapska liga, otvorenim ultimatumom da će u slučaju nasilnog proglašenja Izarela sve arapske države braniti Palestinu i oružjem.

Ne obazirući se na otvorenu prijetnju Arapa , 14. maja 1948. Jevreji progalašavaju državu Izarel a samo dan kasnije britanci se povlače sa područja Palestine.

Počinje dugo ratno razdoblje obilježeno sa četri, po nekima i sa pet arapsko-jevrejskih ratova, dok Arapi tvrde da rat započet u junu 1948. nikad nije presatao, već da je to što svijet naziva mirom samo privremeni prekid vatre do konačnog oslobodjenja Palestine od cionističke agresije.

Shvatajući doktrinu modernog rata, Izraelci ozbiljno rade na stvaranju svojeg vazduhoplovstva, koje će se pokazati ključnim u svim njihivim kasnijim pobjedama.

Vojska koja nema vazdušnu zaštitu i čisto nebo ne može dobiti rat, to je bilo jasno poslije drugog svjetskog rata. Arapi su to kasno shvatili uzadjući se u brojnost svoje populacije misleći da će Izarel jednostavno pregaziti.

Nad Svetom zemljom počinju vazdušni dvoboji sa jasno definisanim ciljem od strane Jevreja, odbraniti Izrael po svaku cijenu.


Agresija NATO-a na SRJ 1999

20.03.2007.

Agresija NATO-a na SRJ 1999

Zločinačko bombardovanje Savezne Republike Jugoslavije (ili Operation Allied Force; Operacija Saveznička sila), često pod nazivom “NATO agresija” trajalo je od 24. marta do 10. juna 1999. godine i deo je kosovskog rata 1996.-1999. To je bilo drugo važnije vojno uplitanje NATO-a nakon bombardovanja bosanskih Srba u operacija “Namerna sila” 1995 i najveći vojni sukob na prostoru Srbije i Crne Gore od vremena Drugog svetskog rata.


NATO je 24. marta 1999. godine u 20 časova počeo vazdušne napade na vojne ciljeve u SRJ da bi se kasnije udari proširili i na privredne i civilne objekte. U napadima koji su bez prekida trajali 78 dana teško su oštećeni infrastruktura, privredni objekti, škole, zdravstvene ustanove, medijske kuće, spomenici kulture, crkve, manastiri…

Ekonomski eksperti iz Grupe-17 procenili su štetu na oko 30 milijardi dolara. Konačan broj žrtava zvanično nije saopšten, a procene se kreću između 1.200 i 2.500 poginulih i oko 5.000 ranjenih.

Napadi su suspendovani 10. juna, nakon potpisivanja vojno-tehničkog sporazuma o povlačenju jugoslovenske vojske i policije sa Kosova i Metohije.

Motivi za zločin kako se danas vidi su bili nasilno otcjepljenje dijela srpske teritorije pod “humanitarnim” geslom zaštite Albanca od “srpskog terora”.

Te sumnje je prije nekoliko dana definitivno demistifikovao bivši ambasador SAD-a u SRJ Vilijam Montgomeri kada je rekao da je njegova vlada imala u planu nezavisno Kosovo još prije početka agresije na SRJ.

Time je jasno pokazano da su tobožnji “masakr” u selu Račak koji je poslužio NATO-u kao povod za otpočinjanje agresije na SRJ samo lažni povod za ostvarenje skrivenih ciljeva agresora.

CIVILNE ŽRTVE:

U bombardovanju je pogunulo oko 2.000 civila. Najviše poginulih bilo je u napadima na putnički voz kod Grdelice 12. aprila (11), na kolonu albanskih izbeglica na Kosovu 14. aprila (75), na zgradu RTS-a u Beogradu 23. aprila (16), na Surdulicu 28. aprila (16), na putnički autobus kod mesta Lužani 1. maja (23), na Niš kasetnim bombama 7. maja (20), i na kraju najteži napad na civile, 14. maja na drugu kolonu albanskih izbeglica kraj Prizrena, sa 87 mrtvih.

Napad koji je dobio najveću medijsku pažnju bio je napad 8. maja na ambasadu Narodne Republike Kine u Beogradu, koji je izazvao veliku diplomatsku napetost između vlada te države i SAD-a. U tom su napadu ubijena tri kineska službenika ambasade. NATO savez je ovu navodnu grešku opravdao ”zastarelim mapama”.

U Srbiji se do 1999. registrovalo između 15.000 i 20.000 novih slučajeva kancera, da bi taj broj već 2004. dostigao cifru od 30.000 novih bolesnika.

GUBICI NATO-a:

Prema zvaničnim informacijama, gubici u redovima NATO bili su relativno niski, najviše zbog neispunjavanja pretnje kopnenom operacijom. Osim nekih prisilnih sletanja nekoliko oštećenih aviona F-15, britanskog Herjera i jednog A-10 sa ranjenim pilotom u Sarajevu i Skoplju, gubici su sledeći:

* 27. marta Jugoslovenska PVO srušila američki “nevidljivi” bombarder F-117 Noćni soko, što je prvo obaranje takvog aviona stelt tehnologije. Pilot spašen 6 sati nakon obaranja.
* 26. aprila u Albaniji pao američki helikopter AH-64 Apač, tokom trenažne misije. Dvojica pilota povređena.
* 1. maja pao američki AV-8B Harijer usled mehaničkog kvara pri sletanju na nosač aviona. Pilot spašen.
* 2. maja američki F-16 srušen zapadno od Beograda. Pilot spašen.
* 5. maja u Albaniji pao američki helikopter AH-64 Apač. Dvojica pilota poginula.

Osim ovih gubitaka, treba dodati obaranja nekoliko desetina bespilotnih letelica (UAV) i krstarećih projektila.

Tadašnje vlasti u Beogradu su govorile o obaranju više desetina aviona,što nikada nije potvrđeno od strane NATO pakta, iako su ruski izvori neke od tih obaranja potvrdili nezvanično.

Tokom agresije su uhapšena tri marinca američkih snaga.Kao i mnogi drugi uspesi Vojske Jugoslavije i PVO (protivvazdušne odbrane),ovaj uspeh nikada nije priznat.

Ostaci srušenih aviona F-117, F-16, bespilotnih letelica i krstarećih projektila izloženi su u Muzeju vazduhoplovstva u Beogradu.

Nepotvrđeni gubici NATO-a

* 26. aprila dva aviona tipa G-4 Super galeb, poletela sa aerodroma Golubovci, preleteli granicu sa Albanijom i bombardovali šire područje aerodroma Rinas pored Tirane. Tom prilikom uništeno i oštećeno 12 helikoptera tipa AH-64 Apači.

Golgota i Vaskrs srpskog naroda

05.04.2009.

Golgota i Vaskrs srpskog naroda

Dva agresorska, varvarska pohoda zapadnih zemalja na pravoslavni srpski narod su došla u vrijeme vaskršnjeg posta.Oba su slična po tome što je neprijatelj kukavički, nečovječno sa mnogostruko većom silom iz vazduha i sa distance udario na one čija je jedina krivica bila što su htjeli da budu svoji na svome i što su naravno pravoslavni hrišćani.


Nacističko razaranje Beograda aprila 1941.



Razaranje Srbije aprila 1999 od strane NATO.


Treba reći i to da su na Vaskrs 1944, takozvani zapadni saveznici bombardovali Beograd i Podgoricu jače i sa više žrtava nego Njemci 1941 a da Zagreb nije bombardovan ni jednom za vrije rata iako je i u njemu bilo njemačkih vojnika.

Mnogo je već rečeno o tehnološkoj superirnosti i brojnosti agresora, te ovoga puta akcenat neću staviti na hronološku sliku događaja, već na ono što je bilo iza i ispred kulisa krvave balkanske drame u čijoj se krvi još uvijek kupa srpski narod, jedini u Evropi danas.

Jednom su to bile fašističke sile osovine sa Njemačkom na čelu, drugi put najveća vojna sila ikada viđena u ljudskoj istoriji NATO , vojni savez zapadnih zemalja i njenih na brzinu sakupljenih satelitskih državica sa poslušničkim režimima koji su na primjeru Srba dovedeni u stanje ropske poslušnosti.

Karakteristično je i za Hitlerovu Njemačku, i pola vijeka kasnije NATO da su napali Srbe sa krajnjim ciljem rasparčavanja srpske teritorije, progonom srpskog stanovništva sa vjekovnih ognjišta i surovom bestijalnošću nad civilnim stanovništvom uništavajući ga sistematski temeljno zatirući i znakove njegove prisutnosti na prostorima sa kojeg su ga ognjem i mačem protjerali.

Ono što nije pošlo Hitleru za rukom, nastavili su njegovi naslednici u „jagnjećim kožama“ sa NATO zvijezdom na rukavima, koristeći jedno od najačih oružja u arsenalu, bestidnu neljudsku prpagandu kojom su skoro dvije decenije trovali svijet želeći da žrtve pretvore u agresore.

Kao i uvijek, na što nam ukazuje i Jevanđelje i samo vrijeme u kojem su agresije izvršene, ima onih koji se vole polakomiti za materijalnim slastima ovoga svijeta, pa su tako i u srpskom korpusu pronašli one koji su lažnim celivom izdali svetinju Otadžbine, te vukovima otvorili prolaz da na miru kolju srpsko stado, zaslijepljeno bezočnim lažima sopstvenih „pastira“ u liku i djelu marionetskih režima u Srbiji i Crnoj Gori.


Boris Tadić sa generalnim sekretarom NATO alijanse.


Milo Đukanović sa Havijerom Solanom, čovjekom koji je naredio napad na SRJ.

Čemu li se mogu osmjehivati ova dva predsjednika u društvu sa onima koji su nas ubijali?!

Razbijanjem matice srpskog naroda, političkim manipulacijama, ucjenama, prijetnjama, hapšenjima , nerijetko likvidacjama političkih neistomišljenika i prvashodno dovodeći na vlast ljude koji bezpogovorno izvršavaju njihove naredbe zapad je uspio ono što Hitleru nije pošlo za rukom pola vijeka ranije.

U vrijeme časnog posta Vaskršnjeg , s vjerom u Boga i njegov pravedni sud, srpski narod strada na okupiranom Kosovu i Metohiji, Makedoniji, obespravljen u republici Srpskoj, na raspeću u Crnoj Gori….protjeran iz Hrvatske isčekuje šta će dinijeti još jedno smutno proljeće.

Božo Mršulja

5.4.2009

Category: ISTORIJA  24 Comments