Archive for » October 21st, 2010«

DRŽAVNA SRAMOTA

DRŽAVINA SRAMOTA

Nebojša JEVRIĆ

Aerodrom Udbina u planinama Like. Soba u kojoj spavaju piloti. Na vratima sobe neko je oštrim, muškim rukopisom napisao: “PILOTI NE UMIRU, ONI SAMO ODLAZE I NE VRAĆAJU SE.”

Nešto posle podneva 4. maja 1999. godine oglašena je uzbuna u 204. lovačkom avijatičarskom puku na aerodromu u Batajnici.


Komandant puka, pukovnik Milenko Pavlović zamenio je na zadatku dežurnog pilota i uzleteo na “migu 29”, da brani nebo iznad Valjeva, ali su ga NATO avioni pogodili iznad njegovog rodnog kraja. Valjevci su prvo mislili da je pao NATO avion, da bi kasnije saznali da je stradao Milenko Pavlović.

Prema svedočenju Živana Grujičića, pogibija je izgledala ovako: “Najednom je nastao neviđen kovitlac NATO agresorske eskadrile. Svih šesnaest aviona se dalo u odstupnicu. Šesnaest super letilica ustuknulo je pred jednom našom letilicom, u uzlaznoj vertikali bežalo u visinu pred vitezom na migu 29.

Takvo herojstvo, jedan protiv šesnaest, retko beleže stranice istorije sveta, a Valjevci su toga dana gledali tu nesvakidašnju istoriju, koju će zapisati i vreme i večnost za nezaborav.

“Našao se usamljen tamo gde nije smeo biti sam. Moralo je biti onako kako smo planirali. Onako kako smo godinama vežbali. Prekasno sam shvatio njegove reči. Da bar pokušam da ga sprečim da ne pohrli u susret svojoj sudbini. Izbor je bio njegov. Hrabar, odvažan onako kako priliči na ponos potomcima. Dao je život braneći naše nebo, svoju Podgorinu”, priča pukovnik Mirčeta Jokanović Jokan u “Ludoj kući”, kafani na kraju grada, gde nije sramota zaplakati za prijateljem i otadžbinom.

A opraštajući se od prijatelja potpukovnik Dragan Nedeljković Šaki rekao je:

“Poslednji put sam ga video 30. aprila te nesretne godine. Besneo je rat. Na pitanje kako je, kratko je odgovorio: \\\\’Kao i svi ostali, samo mi se ovo čekanje odužilo.\\\\’ Četvrtog maja 1999. bio sam u dežurnom timu na operativnom centru. Grupa NATO aviona sejala je smrt po Valjevu i okolini. Sa aerodroma u Batajnici poleteo je “MIG 29”. Odmah sam mu prepoznao glas. Nije više bilo čekanja. Upustio se u neravnopravnu borbu, braneći rodnu Osečinu i Valjevo. Pratio sam bez daha putanju našeg lovca na radaru. U jednom trenutku, nisam mogao da poverujem, elektronski odraz “MIG 29” nestao je sa ekrana.”

Veliki je pilot Milorad Pavlović bio. Na takmičenju iz GRBZC (gađanje, raketiranje i bombardovanje zemaljskih ciljeva) u okviru celog Ratnog vazduhoplovstva i protivvazdušne odbrane, Milenko je osvojio prvo mesto. Tada je bio proglašen za najboljeg pilota Lovačke avijacije.

Penjem se putem od Osečine prema Gornjem Crniljevu.

Nisam znao ni gde su Osečina ni Gornje Crniljevo. Deset kilometara od Osečine. Tražim kuću časnoga starine Milorada Pavlovića, oca pilota Pavlovića. U centru sela izložen avion. Svi znaju priču o pilotu koji je na trenažnim letovima znao da se spusti iznad sela i podseti seljake dokle se može stići.

Deset kilometara je prelazio đak pešak do osnovne škole. Po snegu i kijametu. Slušao zavijanje vukova u prtini koju su pravili najjači dečaci.

Kad je postao pilot dolazio je u svoje selo. Uzimao je godišnji odmor da pomogne ocu u kosidbi. Bio je veliki lovac. Sećaju se kako je jednim metkom ubio srndaća u trku.

Sad lovačko društvo nosi njegovo ime.

Ovih dana svi su se setili pukovnika Pavlovića. Od porodice pilota zatražili su da vrati trista hiljada nematerijalne štete. Zatražili su kusur od smrti. Od krvarine. Vrhovni sud je procenio da je njegova smrt preplaćena.

Interesuje me samo koliko dobije porodica izraelskog vrhunskog pilota koji pogine braneći svoje nebo.

Kolika je krvarina američkom pilotu?

Ko je taj koji određuje kolika odšteta pripada za ljudsku glavu. Ko donosi takve odluke? I da li imaju stida.

Ili su prezauzeti privatizacijom vojne imovine, ta “stoka bezrepa”, kako ih je nazvao jedan kolega.

Svi ljudi sa kojima sam pričao bili su zgranuti, zgađeni.

Srbija nikad više neće ratovati.

“Radujte se ratu vojnici, o braćo moja, jer mir će biti gori.” glasi jedna stara nemačka vojnička pesma.

Ko to hoće da do kraja ponizi ovaj narod.

Zašto nam ne saopšte da smo okupirani. Da je vlast podeljena, ti feldmaršali i mali upišani Nedići. Sve ove godine sam očekivao da ćemo biti okupirani, ali nisam očekivao toliko malih Nedića, toliko kandidata za Nedića koji nisu zaslužili da Nediću kišobran nose.

Odlukom Vrhovnog suda Srbije, iznos od 500 000 dinara koji je pripao sinu Srđanu, umanjen je na 450 000 dinara. Wegov brat Nemanja, od 600 000 treba da vrati 150 000, a odšteta koja je pripala roditeljima Miloradu i Radmili, je umanjena na 350 000.

Deset godina sam se vukao po ratištima za našom vojskom. Tuge i jada se nagledao, ali ta besramna odluka dezerterskih mastiljara prema porodici junaka i ratnika me je pogodila lično. Osećao sam se poniženim i besnim dok sam se peo tražeći kuću.

Ispred kuće spomen-česma sa pilotovim likom. Da ga se sete kad se umivaju. Da ga se sete kad god popiju kap vode. Kad žuljevite, težačke, svete ruke peru. Dočekuje me časna starina Milorad. Ne može suzu da zaustavi.

“Kao da su ga ponovo ubili. Kome je bilo potrebno da nas ponizi. Ja imam pet unuka. Kako da se sada radujem, kako da ih u vojsku pratim. Branio sam mu da ide u avijatičare. Čovek je rođen da hoda po zemlji, ne da leti.”

Ovo je kuća tuge. U Milenkovoj sobi uniforme su poređane i ispeglane. Pegla ih majka. Slike i tuga. Diplome i priznanja.

Pokazuju mi osamljen jablan. Pilotov jablan. On mu je služio kao orijentir kad je nadletao iznad zavičaja.

U nedelju idem kod supruge i sinova pilota Pavlovića u novobeogradski dom. Otvara mi najmlađi, Nemanja. Nemanja je imao nepunih deset godina kad mu je otac poginuo. Petnaest dana po očevoj pogibiji od stresa mu je opala sva kosa i obrve.

Tu je i Srđan, momčina, student, čija je soba puna maketa aviona koje je on sklapao zajedno sa ocem.

“Nemam šta da vam kažem. Veliko poniženje. Bol i poniženje. Država ne želi da shvati ko je bio moj otac.”

Supruga Slavica priča: “Šest godina suđenja je trebalo da dobijemo presudu za nematerijalnu štetu. Ni tada nisu uplatili pare. Tek kad je četvrti sud blokirao račun Ministarstvu odbrane dobili smo novac. A onda, posle godinu dana, dosudio je Vrhovni sud da moramo da vratimo pare. Sedam dana nakon toga stigao je nalog za izvršenje. Samo što se nisam šlogirala kad sam dobila rešenje. Advokat je poslao dopis u kojem traži da se obustavi izvršenje dok ne dobijemo novac za materijalnu štetu. Sramno je to što traže da vratimo novac i cenjkaju se oko toga koliko vredi glava moga muža. Veća je odšteta koja je isplaćena onima koji su bili nepravedno pritvoreni u akciji Sablja, nego za život koji je moj muž dao braneći otaybinu. Sad nam traže da vratimo trista hiljada jer je Vrhovni sud procenio da je našoj deci, Srđanu i Nemanji, i roditeljima Miloradu i Radmili, koji su izgubili sina, mnogo isplaćeno na ime obeštećenja za nematerijalnu štetu.

A što se tiče suđenja za materijalnu štetu, ono traje već sedam godina. Sad se vojska ponovo žalila. Zbog toga što smo navodno kupili mnogo crnine.”

Poslednje vesti: “U slučaju porodice Pavlović, formalno podneti predlog za izvršenje će biti povučen” kaže Mile Romčević, načelnik Direkcije za imovinsko pravne poslove Ministarstva odbrane.

Član 216 Zakona o obligacionim odnosima: “Ne može se tražiti vraćanje neosnovano plaćenih iznosa na ime naknade štete zbog povreda tela, narušavanja zdravlja ili smrti, ukoliko je isplata izvršena savesnom pribaviocu.”

Izvor: NIN
__________________


Jugoslovenski MiG-29 nad Srbijom

Slomljena krila RV Srbije

27.06.2006.

Slomljena krila

Kada se u ratu sudare dvije vojske, jedna obično izađe kao pobjednik. U ratu sa najvećom vojnom alijansom na svijetu, Vojska Jugoslavije je izašla kao moralni pobjednik, hrabro se držeći i opasno uzvraćajući kad god joj se ukazala prilika tokom agresije 27 najmoćnijih ekonomskih zemalja svijeta.

Više od dvije hiljade njenih pripadnika je položilo život na oltaru Otadžbine, mnogo hiljada su ostali trajni invalidi.

Iako vojno superioran NATO nije uspio da ostvari postavljeni cilj tokom samog sukoba.

Morao je da se posluži drugim opasnim oružjem da bi konačno porobio SRJ i razbio je na sastavne djelove….koristio je političke instrumenete, laž i prevaru te se oglušio o rezoluciju savjeta bezbjednosti 1244 koju je sam potpisao.



Razarajući državu iznutra preko svojih ljudi uspio je da na vlast dovede svoje marionete i poslušnike koji slijepo izvršavaju naređenja. Od 5.10.2000 godine Srbija se više ne pita ništa to je više nego očigledno, ali je tužan i gorak ukus u ustima kada oni koji predstavljju vojsku ne vide da su konačnom slomu, onom moralnom i sami učestvovali (čast izuzecima). Poslednji udarac u ratu koji je počeo u martu 1999. je zadan na Batajnici od strane istih onih koji su bombama po istom tom aerodromu počeli svoj krvavi pir koji je trajao 78 dana.

Srpski gardista i američki marinac na Batajnici pored američke zastave.


Srpski oficir prima sliku američkog F-16 koji je sijao smrt po Srbiji iz ruku onoga koji je njime upravljao.

Dočekavši uz vojne počasti dva američka aviona F-16 iz 555. skvadrona sa pilotima koji su ubijali stanovnike Srbije, a sa drugim kolegama i njihovog komnadanta puka Milenka Pavlovića i mladog viteza Zorana Radosavljevića, država Srbija i njena vojska su bezmalo pljunuli na sopstvene žrtve.

Ministar odbrane Srbije, načelnik generalšataba sa pilotima 204. lovačkog puka poziraju sa američkim ubicama na aerodromu Batajnica.

Došli da potvrde pobjedu, i ponize VS do kraja.


Prijateljsko ćaskanje….

Nikada u istoriji nijedna vojska i država se nije tako nisko spustila kao Srbija tog junskog dana 2006 g. udvornički se osmjehijući onima koji su je ne tako davno palili.

Ja lično nijesam našao neki sličan primjer….


Nažalost na toj istoj Batajnici, dio projektla je usmrtio malu Milicu Rakić, možda baš nekog od pilota koji tako poziraju pobjednički pred svojim smrtonosnim mašinama glupavo se cerekajući u “ćaskanju” sa svojim srpskim kolegama.

Ako ništa, a ono zbog svojih kolega i prijatelja koji su stradali u agresiji američkih moćnika, na Batajnici nijesu smjeli da slete ta dva lovaca.


Milenko Pavlović – komandant batjničkog lovačkog puka, poginuo u vazdušnoj borbi nad rodnim Valjevom od strane američkih aviona.


Zoran Radosavljević- pilot lovac, poginuo u vazdušnoj borbi sa američkim F-15.


Ljubiša Veličković – poginuo od projektila NATO u radarskoj osmatračnici.

Da je agresija NATO bio viteški turnir, mogao bih shvatiti ovakvo ponašanje srpskih političara i oficira na batajničkom aerodromu, ali u agresiji u kojoj su nam dotični piloti ubijali građane, vojnike, uništavali državu te kidali djelove teritorije prijateljski se grliti i razmjenjivati slike više je nego ponižavajuće.


I tu se postavlja jednostavno pitanje, gdje je nestala oficirska čast ?!!!

NATO avioni na Batajnici

21.06.2006.

NATO avioni na Batajnici

Dva aviona f-16 iz sastava Vazduhoplovnih snaga SAD za Evropu posetiće krajem sedmice aerodrom Batajnicu.

Poseta se realizuje sa ciljem daljeg unapređenja vojne saradnje SAD i Srbije,na naš poziv upućen zameniku komandanta Evropske komande snaga SAD, generalu američkog ratnog vazduhoplovstva Čarlsu Voldu,tokom njegove poste našoj zemlji u martu ove godine.

Sletanje dva aviona f -16 iz sastava 555.skvadrona na aerodrom Batajnica istorijskog je karaktera – prvi put američki borbeni avioni sleteće na jedan od aerodroma naših vazduhoplovnih snaga.

(sa oficijelnog sajta ministarstva odbrane republike Srbije).

OPASKA : Unapređenje “saradnje” je počelo 1999 godine, isporučivanjem velike količine ratnog materijala prvenstveno bombi, na glavu stanovnika Srbije i Crne Gore prilikom čega je tokom te “vojne saradnje” stradalo 2500,stanovnika Srbije i Crne Gore od toga 557 civila među kojima mnogo djece, 12 500 ranjenih i 5.000 invalida .

Samo na jug Srbije bačeno je oko 10.000 projektila sa tri tone osiromašenog uranijuma,a na cjelokupni prostor SRJ 50.000 raznoraznih projektila.Za to vrijeme prostor Kosova i Metohije je napustilo 250.000 Srba a doselilo se 800.000 Albanaca.

“Vojna saradnja” sa snagama NATO Srbiju je do sada koštala oko 30 milijardi dolara,ali vojni umovi će nastaviti tu “saradnju” radi daljnjeg “unapređenja” .

Inače komandant 204.lovačkog puka Milenko Pavlović i Zoran Radosavljević, koji bazira na Batajnici su poginuli dok je trajala ta “vojna saradnja” sa snagama koje dolaze radi “daljeg unapređenja”.

Vjerovatno radi te “saradnje” Srbije sa SAD, vrhovni sud Srbije je donio odluku da se suma koja je dodijeljena sinovima poginulog srpskog pilota Milenka Pavlovića umanji i novac oduzme, čak i od roditelja Milorada i Radmile.

Najveći apsurd je u tome što je simbol stradanja djece u agresiji NATO-a na SRJ mala Milica Rakić koja je poginula upravo kada je bombradovana ta ista Batajnica od snaga NATO koje sada dolaze radi ” daljeg unapređivanja vojne sardnje SAD i Srbije”.

Da nije tužno, bilo bi smiješno.

Božo Mršulja


Američki avioni f-16 iz 555.skvadrona

Saburo Sakai

13.12.2007.

Saburo Sakai

Za Sabura Sakaia mnogi su čuli zahvaljujući njegovoj izvanrednoj knjizi „Samuarj“. Napisana na osnovu Sakaievog ratnog dnevnika ,koji je on pedantno vodio tokom drugog svjetskog rata, od početaka na kineskom ratištu pa do završnih borbi na Pacifiku, knjiga „Samuraj“ nam otkriva drugu stranu rata, iz ugla jednog japanskog pilota, odgajanog u duhu Bušidoa , viteškog kodeksa Samuraja.

Sa svoje 64 vazdušne pobjede Saburo Sakai je na četvrtom mjestu među japanskim vazdušnim asovima, ali i jedini preživjeli vazdušni as svoje domovine, koji u novonastalim okolnostima japanskog vojnog poraza, biva otpušten iz vojne službe kao nepoželjan, zbog svojeg razornog učinka po savezničku avijaciju tokom borbi nad pacifičkim prostranstvima dalekog istoka.

U teškim i krvavim ratnim događajima, Sakai poput starih Samuraja , držeći se ratničkih, ali i visoko moralnih načela , ostvaruje niz od 64 vazdušne pobjede a u jednoj od njih biva teško ranjen i ostaje maltene bez jednog oka.

U borbama pokazuje odlučnost, hrabrost, vještinu ali i ljudsko milosrđe prema ranjenom protivniku kome pošteđuje život, i postaje legenda među onima protiv kojih se borio, čovjek vrijedan poštovanja…pravi Samuraj.

Većina njegovih ratnih drugova gine u borbama, pod udarcima sve ječe i moćnije američke avijacije koja se nezadrživo približava Japanu, Sakai do poslednjeg minuta brani nebo domovine u zastarjelom lovcu.

Prelijepa ali i tužna priča , protkana ljubavlju prema jednoj ženi i odanosti zemlji u vihoru rata koji ne štedi nikoga.

Saburo Sakai iako vrhunski pilot, završetkom rata nikada više nije imao priliku da se vine u veliko plavetnilo držeći komande lovca u svojim rukama.

Sa drugom ženom Haruko imao je dvije kćerke i sina. Svoju mezimicu Mičiko poslao je u SAD da studira engleski jezik.Ona se tamo upoznala sa amaričkim oficirom Terensom Smartom i ubrzo udala, donijevši na svijet dva sina…tako da je Sakai dobio dva američka unuka.

Umro je od srčnog udara na večeri u američkoj mornaričkoj bazi Atsugi u društvu američkih mornaričkih oficira u 84-toj godini života u petak 22. septembra 2000. godine.


Saburo Sakai na ratnom aerodromu

Category: LIČNOSTI  21 Comments

Kako sam stekao “krila”…

29.11.2007.

Kako sam stekao “krila”…

GOLUBINCI 1998.

Ni oblačka na nebu.Sunce kao ognjilo visi nad ravnicom.Vazduh je miran kao ustajala voda.

Nesnosna vrućina prži sve pred sobom.Talasi suvog vrelog vazduha prave slamu od trave, na letilištu kraj malog vojvođanskog sela Golubinci.Osjeća se miris skoro pokošene trave,pomiješan sa mirisom TTS i benzina.

Sve djeluje kao zaspalo i ošamućeno usljed tolike jare,koja krivi sliku stvarnosti.

Moja letačka obuka je bila u punom jeku,letio sam sa prednjeg sjedišta i bio sam totalno koncetrisan i posvećen tom jednom zadatku-naučiti letjeti motornim zmajem.

Tih vrelih popodneva,na letilištu, sa mnom je bio Dejan Aćimović, vlasnik jednog od dva ponosna leteća ata,čija su velika, poštovanja vrijedna krila, mirovala bez ikakvog pokreta na brisanom prostoru livade kraj Golubinaca.

Bili su to motorni zmajevi tipa «Pipistrel», slovenačke proizvodnje, sa motorima rotah 582 i 503 i krilima «Hazard» od 15m2.

Zmaj na kojem sam se obučavao imao je jači motor sa vodenim hlađenjm i prigušivačem buke,koji je samoj letjelici davao neki respektujući izgled.

Krila oba zmaja bila su nagnuta na lijevu stranu,i djelovali su jako ozbiljno onako parkirani jedan pored drugog,kao na stajanci nekog vojnog aerodroma.

Nemajući druga posla, Dejan i ja smo gledali kako da se spasimo od nesnosne vrućine koja, činilo nam se, samo pojčava,umjesto da jenjava kako sunce pada prema zapadu.Na letilištu je bila jedna velika «adrijina» prikolica i pored nje šator u kojem sam spavao.Kilometrima unaokolo, sem jednog sparušenog drveta na početku piste ,nigdje nije bilo nikakvog zaklona od nemilosrdnih sunčevih zraka.

Sletanje na morsku pistu 2005 g. u budvi

Morao sam biti tu, jer sam bio bez auta i sa ne previše para u džepu,pa nijesam mogao svakodnevno ići do Beogrda koji je bio udaljen tridesetak kolometara od Golubinaca.Svoj letački zanat sam pekao na pravi način,trpeći žeđ i vrućinu,spavajući pod šatorom i jedući konzerviranu hranu punih petnaest dana.Istini za volju, sada mi je drago zbog toga.Ljubav prema letjenju je bila jača od svega.Svakim danom sam bio bolji.

Obuku sam izvodio sa svojim prvim instruktorom,vrsnim poznavaocem letjenja motornim zmajem i bivšim jedriličarem Miroslavom Stančevićem iz Nove Pazove.Letjeli smo rano ujuto i malo prije nego sunce zađe za dugu liniju vojvođanske ravnice.Tada je atmosfera kroz koju smo plovili bila najmirnija i najpogodnija za savladavanje početnih koraka u letenju.

Miroslavova kuća je bila u blizini,a i poslovne obaveze su ga držale podalje od vreline sunca tokom dana,pa je dolazio samo za vrijeme letačke obuke,donosio gorivo i poslije odrađenog letačkog sata odlazio sa letilišta.

Dva dana loša za letjenje, iskoristio sam da skoknem do Popovića da se okupam i da posjetim snahu u bolnici.Bato me je kasnije vratio kolima na letilište.

Tokom onog perioda između jutra i večeri,između dva letačka časa,kada na letilištu sve zamre od vrućine, mogle su se vidjeti dvije prilike kako se pomjeraju oko prikolice za hladom koji se, u onom času kada sunce zauzme najubojitiji položaj na nebu, i sam podvlačio ispod prikolice, ostavljajući nas na cjedilu.Te dvije prilike bili smo Dejan i ja.

Imali smo dovoljne količine «Rose» ,ali se ona tokom dana toliko zagrije da je bila vrela,praktično neupotrebljiva za piće, onda kada je najpotrebnija.Morali smo da trpimo žeđ,a vodu smo često polivali po sebi, nadajući se da će imati nekakvog efekta,ali svaki put smo doživljavali neprijatan stres kada vrela voda dotakne ionako vrelu kožu.

Naposlijetku smo se počeli zavlačiti ispod prikolice tražeći onaj hlad koji se tamo skrivao,ali i on sam je bio vreo i na mukama.Kopali smo rupe ispod prikolice, nadajući se da je zemlja bar malo vlažna,ali jedini efekat koji smo postizali bio je da budemo prašnjavi i ulijpljeni znojem.

Ponekad,onako ošamućeni vrelinom, zaspali bi ,da bi se nakon nekog vremena budili u znoju psujući i buncajući nepovezane gluposti.

Krila zmaja od 15 m2 su stvarala inpozantnu sjenku na zemlji, ali je i ona bila blijeda i nedovoljno jaka da nas sakrije od sunca,koje se tih dana bilo nešto namjerilo na nas dvojicu.

Sve u svemu prava pasja vrućina i vrelo iskušenje mojih početničkih dana u svijetu letenja.

Dejan, iako i sam početnik,(imao je tada oko pedesetak sati samostalnog letenja),ponekad upali svoju mašinu i uz resku buku koju stvara rotah 503 na punom gasu,poleti da spas od vrućine potraži negdje gore visočije, ostavljajući za sobom uskovitlane rotore u mrtvoj atmosferi i pokrenute mirise, neponovljivog tts, benzina i travnatih otkosa plodne vojvođanske ravnice.

Eh…kako sam mu tada zavidio.

U suton skoro,kad sunce počne da prelazi iz svog razarajućeg blještavila u opojan purpurni smiraj, oblačio sam uniformu sašivenu od kamuflažnog platna, koja mi je služila umjesto letačkog kombinezona i štitila me od vjetra, navlačio rukavice, kacigu sa interfonom i sjedao za komnde crvenog Miroslavovog zmaja.

Prvo sam nekoliko puta odrulavao sam do kraja piste i nazad , vodeći računa o položaju krila prilikom vožnje po zemlji, a onda je Miroslav uskakao na drugo sjedište, ukopčavajuči kabl od svoje kacige u interfonsku vezu.

-Idemo sad iz početka…čitav postupak, čujem Miroslavov glas u slušalicama.

Provjeravam još jednom pojas, perkidači su u položaju spremni za start.Mala lampica blinka.

-Od elise!!!-vičem ja naučenu komandu pretpoletnog postupka za puštanje motora u rad.

Pritiskam dugme startera i motor prihvata bez kašljanja.Bacam pogled lijevo i desno,provjeravajući pistu po naučenom scenariju, pravim otklone trianglom u sve četiri strane provjeravajući da li krilo ima potrebnu slobodu kretanja i krećem da zauzmem poziciju za polijetanje.

Jedan letački dan u aero klubu “Zmaj”.

Postavljam se na početak piste sa blagim vjetrom meni malo bočno, ali ipak skoro u lice.Miroslav mi govori da obratim pažnju na dalekovod na kraju piste.

Koncetrišem se na pistu ispred mene i hvatam čitav prostor u mojem vidokrugu kao da ga uramljujem u neki okvir, pritiskam gas do kraja, adrenalin raste kao i kazaljka na obrtomjeru , motor koji grmi iza mene gura me nezadrživo naprijed. Triangl mi se pokušava otrgnuti iz ruku jer opstrujavanje vazduha oživljava krilo i moram ga čvrsto držati.

Neravnine po kojima poskakujemo stvaraju utisak da se svakoga časa možemo prevrnuti i katastrofalno završiti let prije nego ga i započnemo…ali to je efekat koji vremenom potpuno nestaje što se više bavite ovim sportom.

Kada je zmaj dostigao dovoljnu brzinu,tako da se poskakivanje prtvorilo u ujednačen niz sitnih potresa,energičnim pokretom odguravam triangl od sebe sve do nosne šipke i «Pipistrel» 582 se sa nama dvojicom kao tane odljepljuje od zemlje i očas nas izdiže iznad spržene zemlje, preskačući dalekovod visokog napona. Zemlja se brzo udaljava,kao da smo ispaljeni iz topa.

Popuštam triangl i dopuštam krilu da samo pronađe najbolji položaj za horizontalan let. Sa blagim oduzimanjem gasa…u mirnoj atmosferi ljetnjog predvečerja, plovimo vazduhom sa mirisom vojvođanskih oranica u nozdrvama.

Ponavaljamo proceduru «školskog kruga » sa četiri lijeva zaokreta i «protrčavanjem» na nekoliko stopa iznad piste…svakim ponovljenim krugom krilo mi sve bolje leži u rukama, a navlačenje brzine poniranjem pred samu pistu, djeluje mi sve manje strašno.

-Drži pravac u ovom smjeru….prema onom crkvenom tornju-Miroslav mi ispruženom rukom pokazuje u daljinu prema gomili načičkanih kuća.

Na horizontu se jedva uočava nešto što mi liči na crkveni toranj…daljina nekoliko kilometara.Prelijećemo spletove dalekovoda i nizove velikih čeličnih skalamerija,nosača vodova visokog napona.

Bogata Srbija i njene ravnice…monoton let do sela Vojka.Sada već jasno vidim crkveni toranj,koji blješti odbijajući sunčeve zrake od svoje bakarne kupole.

Nad samim krstom, koji je uperen u nebo, kao šestarom, krilom opisujem krug i zauzimam povratni kurs prema letelištu.Čudnog li iskustva razmišljam u povratku…Krst kao orjentir….svidjela mi se ta simbolika..

Moja prva «maršuta» je bila za mene mistično iskustvo i susret sa nebesnom simbolikom na jedan sasvim neobičan način….

Odlomak iz moje autobiografske knjige “Zmajev let”


Pipistrel 582 ispred prikolice i šatora u Golubincima 1998

Izraelski rat za nezavisnost 1948 god.

2.11.2007.

Izraelski rat za nezavisnost 1948 god.

Izraelski rat za nezavisnost 1948


Nad pustinjama Izraela 1948 godine vodile su se ogorčene vazdušne borbe izmedđu Jevreja sa jedne i Arapa sa druge strane.

Tržeći svoje mjesto pod suncem , Jevreji su poveli rat za stvaranje novog Izarela na mjestu nekadašnje jevrejske države koja je nestala prije pune dvije hiljade godina i 14 maja 1948 godine su proglasili državu Izrael.

Nastojeći sprečiti podelu Palestine, dan nakon proglašenja Izraela počeo je napad vojski arapskih zemalja na tek proglašenu jevrejsku državu. U napadu je učestvovalo šest arapskih država, članica Arapske lige – Egipat, Sirija, Transjordanija, Irak i Liban te mali vojni kontingent iz Jemena, a arapskim vojskama svakako treba pribrojati i aktivne arapske borce iz Palestine, kojima je zapovedao klerik al-Susayn. Sever Izraela napadale su sirijske i libanske snage, a transjordanska Arapska legija, ojačana iračkim vojnim kontingentom, prodrla je u smeru grada Jerusalima. Egipatske snage, koje su s otprilike dvanaest hiljada vojnika bile najbrojnija arapska vojska u ratu, napreduju s područja Sinajskog poluostrva u smeru grada Tel Aviva. No, arapske vojske su dejstvovale bez jasno definisanih ciljeva i međusobne koordinacije što će se u drugoj fazi rata pokazati kobnim.

Uoči rata na području cijele Palestine živjelo je milion i tristo hiljada Arapa te šesto hiljada Jevreja. Iako je Izrael od prije imao poluautonomnu vladu, a u trenutku napada arapskih država imao je pod oružjem trideset i pet hiljada ljudi, nije bio spreman za rat većih razmera. Najvažniji oslonac odbrane bile su milicije u koje su bili organizovani stanovnici malih poljoprivrednih komuna – kibuca. S druge strane, palestinski se Arapi nisu nikad oporavili od poraza u ustanku 1936. te je većina njihovih lidera bila u egzilu (najpoznatiji od kojih je jerusalimski muftija Hadž Amin al Huseini, osnivač Handžar divizije), a veliki deo arapskih gerilaca razoružala je britanska vlast.

Podržavajući dejstava svojih kopnenih jedinica koje su briljantnim akcijama, protiv znatno brojnijeg neprijatelja ostvarivale značajne uspjehe, izraelsko ratno vazduhoplovstvo je sa efektivima koje je imalo, u vazduhu uspjelo da ostvari vazdušnu prevlast te na taj način velikim dijelom doprinijelo porazu Arapa u prvom arapsko – izraelskom sukobu.

Glavnu riječ na nebu su tih dana vodili Avie S-199 (Čekoslovačka verzija Njemačkog Meseršmita) Spitfajeri i Mustanzi na Izraelskoj i Spitfajeri i Mači 205 na Egipatskoj strani.Značajne vazdušne pobjede su ostvarili i izraelski piloti koji su letjeli na Spitfajerima .

Kao nekada Meseršmiti i Spitfajeri na ratnom nebu Evrope, sada su nad pustinjama bliskog istoka izraelske Avie S-199 i Spitfajeri ponovo vodili borbe na život i smrt.


Avia S-199 izraelski “NOŽ”


Krila NDH – oružje i nastavak zločina

16.10.2007.

Krila NDH – oružje i nastavak zločina

Danas poslije više od pola vijeka , mnogi hrvatski ali ima i dosta srpskih istoričara , ustaško ratno vazduhoplovstvo , posebno JG52 (lovački puk sastavljen isključivo od Hrvata ) koji je slugario Njemcima na istočnom frontu protiv SSSR i crvene armije , nazivaju hrvatskim vazduhoplovstvom iliti ZNDH (zrakoplovstvo Nezavisne Države Hrvatske) , dajući mu na taj način epitet nacionalnog i samim tim kontinualno hrvatskog, kao što je u ostalom i sadašnja država RH (republika Hrvatska) nastavak u političkom smislu nacističke tvorevine NDH.


Malo koji Hrvat će javno reći za ustaše da su to hrvatski vojnici iz drugog svjetskog rata…mada je to nije ništa manje tačno nego pilote NDH nazivati hrvatskim.To je iz tog razloga što se svaki pošteni Hrvat stidi djela ustaša i njihove zločinačke tvorevine u vidu NDH….države konc. logora.

Iako je veliki dio Hrvata bio u antifašističkom pokretu KPJ i NOB-u u Hrvatskoj su pobijedile 1990 neke druge snage…ja ću pokušati objasniti o kojim snagama se tu radi i zbog čega danas nema otvorenih reagovanja na naslove knjiga kao što je “Hrvatski asovi u drugom svj.ratu” , ili “Hrvatsko ratno zrakoplovstvo u drugom svj. ratu”.


Na mnogim vazduhoplovnim sajtovima ustaške pilote koji su učestvovali na strani Njemaca, nazivaju nacionalno hrvatskim, vezujući tako i njihovu službu i ime za novonastalu Hrvatsku državu a samim tim potvrđujući da je današnja Republika Hrvatska samo politički nastavak zločinačke NDH.

U vazduhoplovnim krugovima danas Hrvati pokušavaju da favorizuju svoju vazduhoplovnu “istoriju” kroz JG52 i ustaško slugarenje Njemcima na istočnom frontu.


Iako svaki borbeni pilot kod mene kao letača izaziva poštovanje , moram reći da su ustaški piloti na istočnom frontu služili interesima jedne
zločinačke politike njemačkog Vermahta i još više intersima ustaške vrhuške u Zagrebu koja je odgovorna za smrt više od 700 000 Srba , Jevreja , Cigana kao “niže rase”. Dakle ustaški piloti iako nijesu direktno klali i bacali u jame…bili su dio vojnog aparata NDH koji je kriv za genocid nad srpskim narodom.

Ustaška avijacija je okrvavila ruke bombardujući srpska mjesta i kolone izbjeglica za vrijeme NDH u nekolikiko fašističkih ofanziva na području Bosne, gdje je sadejstvovala u združenom zločinačkom poduhvatu sa Njemcima i Ustašama i tako direktno učestvovala u genocidu.

Istorija se ponovila i u avgustu 1995.  kada je kolonu srpskih izbjeglica kod Bos.Petrovca direktno pogodio hrvatski MiG-21.Iako za to postoje i snimci i svjedoci za taj zločin niko još nije odgovarao.

Kao dokaz da svi ti naslovi favorizovanja ustaške kao nacionalno hrvatske istorije…nijesu slučajni, najvešću sledeće dokaze iz poznatih i priznatih stranih novina i čak hrvatskih javnih glasila:

1).Uznemiravajući znaci pojavili su se izborom Franje Tuđmana za predsjednika Hrvatske 1990.On je rekao:”Drago mi je da moja žena nije ni Srpkinja ni Jevrejka i pisao da su procjene holokausta “preuveličane” i “jednostrane”.(Nju Jork Tajms Njuvs Servis 21 april 1993)

2).Tuđman je finansijsku podršku dobio uglavnom od ustaških emigranata i nekoliko ustaških ratnih zločinaca koji su pozvani da prisustvuju prvoj konvenciji HDZ.(“Kroatia ,at a Ki Stratedžik Krosroad,Builds Militari end Geografi”(London).

3).Tuđman je odlikovao bivšeg ustaškog komandanta Iva Rojnicu (za njegova “djela” tokom drugog svj. rata) koji živi u Argentini. Poslije je saopšteno da je Rojnica rekao:”Sve što sam uradio tada,uradio bih i sada”.
Međunarodna javnost je natjerala “poglavnika” da odustane od naimenovanja Iva Rojnice za ambasadora RH u Argentini.

4).Kada se bivši ustaški oficir Vinko Nikolić vratio u Hrvatsku,Tuđman mu je dodijelio mjesto u parlamentu.

5).Prilikom povratka bivšeg ustaškog oficira Mata Saralije u RH ,na aerodromu ga je dočekao lično ministar odbrane Gojko Šušak,i odmah je dobio ČIN GENERALA U HRVATSKOJ VOJSCI.(“Kriticisam of Tuđman Avard to Ustaša”(Media Samer) 27 .Jan 1995.

6).Trinaest bivših (moglo je i bez ovog bivši…ali ajde) ustaških oficira ,je 4 novembra 1996 dobilo odlikovanja i činove u hrvatskoj vojsci.(“Kroatia Grants Avards to Naci-Era Vor Veterans “.Rojters, 7 novembar 1996.

7).Ulice i zgrade dobile su ime po ustaškom ideologu Milu Budaku,koji je potpisao sve antisemitske ustaške zakone,a više od tri hiljade anti fašističkih spomenika je uništeno .U otvorenom pismu,hrvatska jevrejska zajednica je protestvovala zbog rehabilitacije ustaške države. U aprilu 1994. hrvatska vlada je tražila uklanjanje svih “obojenih” UN vojnika sa svoje teritorije, tvrdeći da samo vojnici “iz zemalja prvog svijeta” razumiju probleme Hrvatske.(Pro-Naci Legasi Lingers for Kroatia”.Stephen Kinzer, Nju Jork Tajms Njus Servis, 30 oktobar 1993).

Hrvatska je tokom svoje nasilne secesije od Jugoslavije samo u prve tri godine rata protjerala više od tri stotine hiljada Srba, i Srbi su nestali iz 10 gradova i 183 sela. (ovo su podaci za prve tri godine rata).

9).”Od 1991. hrvatske vlasti su digle u vazduh ili zbrisale više od deset hiljada kuća, većinom srpskih, ali takodje i kuće Hrvata.U nekim slučajevima postavljan je dinamit u kuće u kojima su bile porodice”. (Helsinki Voč 1993)

10).Hiljade Srba su izbačene iz svojih kuća. Hrvatski aktivista za ljudska prava Zvonimir Čičak kaže da su prijetnje, batinjanje i hapšenja bili uobičajni metodi oduzimanja dobara. (“Kroatian Polis Taktiks Cited”,Asošiajted Pres ,3.oktobar 1944 god.

11).Tomislav Merčep, do nedavno savjetnik ministra unutrasnjih poslova i član parlamenta, vođa eskadrona smrti. Merčepov eskadron ubio je više od 2.500 Srba u zapadnoj Slavoniji 1991.i 1992, koje Merčep opisuje kao “herojska djela”.
Spektakularno priznanje Mira Bajramovića otkriva detalje:”Noći su bile najgore za naše zarobljenike…paljenje zatvorenika otvorenim plamenom, sipanje sirćeta na rane, uglavnom preko genitalija i očiju. Zatim postoji taj mali induktor, terenski telefon, na koji uključite Srbina…..Najbolnije je zabadanje sitnih iglica pod nokte, a zatim se to poveze na trofaznu struju. Od čoveka ostane samo pepeo……(“Priznanje Mira Bajramovića”,Feral Tribjun, 1 septembar 1997).

Na žalost, primanje Hrvatske u zagrljaj Klintonove administracije je nastavak istorije podrške fašizmu kada to odgovara američkim geopolitičkim interesima: Augusto Pinoče u Čileu, Suharto u Indoneziji, Alfredo Stresner u Paragvaju i mnogi drugi. Posledice ovakve politike na ljude koje je ona ugrozila su razarajuće.

Na hrvatskoj televiziji aprila 1996, Tuđman je zatražio vraćanje posmrtnih ostataka Ante Pavelića, vođe hrvatske pronacističke, marionetske države.”Poslije svega oni koji to zaslužuju treba da dobiju pomirenje i priznanje” rekao je Tuđman dodavši, “Mi treba da priznamo da su Pavelićeve ideje oko Hrvatske države bile pozitivne”.a da je jedina njegova (Pavelićeva) greška bila ubistvo nekoliko nacionalističkih saveznika.
(Intervju sa Franjom Tuđmanom HTV , 22.april 1996.)

Tri mjeseca kasnije,Tuđman je izjavio za Srbe protjerane iz Hrvatske: “Činjenica da je 90% njih otišlo, njihov je problem…Naravno, mi im nećemo dozvoliti da se vrate”.U istom govoru,Tuđman je o pronacističkoj državi Hrvatskoj govorio kao o “nečemu pozitivnom”.
(Obraćanje, Franje Tuđmana hrvatskom svjetskom kongresu na Brijonima, Radio Kroacia Netvork (Zagreb) 6.juli 1996.)

Dakle tu smo…vratimo se na prvobitni plan velikog kreatora NDH projekta… Mile Budaka: “Trećiniu pobiti, Trećinu pokatoličiti, Trećinu protjerati” (“Domovinski rat” 1991)…rezime svega ovoga je RH…ko neće da vidi i ne mora.


Današnja hrvatska letačka akro gurpa “Krila oluje” direktna su provokacija Srbima i konkretna spona između ustaškog i ovog novonastaloh hrvatskog ratnog vazduhoplpvstva , jer je kao što smo mogli vidjeti , hrvatska ofanziva pod nazivom “Oluja” u avgustu 1995 je bila treća etapa (protjerivanje Srba) stvaranja NDH pred licem moderne Evrope i slobodnog svijeta.


Od Meseršmita na istočnom frontu do Migova 21 u građanskom ratu u SFRJ od ” Krila NDH” do ” Krila Oluje” u čemu je razlika?!


Nevjerovatno ali istinito…započeti nacistički projekat NDH, realizovan je pred licem i pomoću onih koji su pobijedili Hitlerovu Njemačku tokom drugog svj.rata a na štetu Srba.


Hrvatski Migovi 21 danas…

Category: ISTORIJA  27 Comments

Aprilski junak Živica Mitrović…poslednji metak za neprijatelja

12.11.2007.

Aprilski junak Živica Mitrović…poslednji metak za neprijatelja

O 6 aprilskom ratu je dosta pisano, međutim iako kratak bio je vrlo krvav i ispunjen događajima za pamćenje i vječiti spomen.

Iako izdana sa svih strana Kraljevina Jugoslavija je bila i ostala kao tačka, na kojoj se Hitlerovoj vojnoj mašineriji pružio herojski otpor na tertitoriji Srbije i Crne Gore prvenstveno.

U tim borbama posebno su se istakli piloti kraljevskog vazduhoplovstava a jedan od njih koji je otišao u legendu je mladi kapetan Živica Mitrović, čiji primjer heroizma treba da služi kao jedan od najčasnijih primjera srpske vojne tradicije.

Kakav je bio Živica Mitrović, pilot čije je ime, ironijom sudbine, prekrio zaborav, kao najnepravičnija pogibelj za junačku smrt?

Njega se s radošću sećao drug iz pilotskih škola Mile Ćurgus, koji je s ponosom isticao da nikad ne može da zaboravi prijatelja:

– Sa Živicom sam bio u Vojnoj akademiji od 1929. godine. Zapao mi je za oko još na jednom od prvih logorovanja kod Preljine. Sećam se da smo svi mi, pitomci, nas oko šest stotina, pravili šatore. Oko njih je trebalo isplesti plot od pruća. Malo je ko to umeo valjano da uradi. Tada nam je komandant naredio da se postrojimo i da svi pogledamo Mitrovićev šator i plot, jer su u svakom pogledu bili uzorni. Tim gestom je prvi put skrenuo pažnju na sebe.

– Po završetku akademije svi smo te 1932. godine bili raspoređeni po jedinicama. Sticajem okolnosti prvi garnizon bio je, i Živici i meni, u Banjaluci. Stigli smo tamo i, kao što je bio red, odveli su nas dvanaestoricu mladih oficira da nas predstave komandantu divizije. Svi smo se postrojili pred brigadnim generalom Petrom Nedeljkovićem. Živica među nama poslednji, dvanaesti. General nam je održao jednu gromopucateljnu, demagošku govoranciju, podučavajući nas da, kao mladi oficiri, ne treba da posežemo ni za kakvim ovozemaljskim radostima, pogotovo da ne jurcamo za ženama, već da se nedeljom, umesto izlaska, latimo topografske karte u šake i da proučavamo teren.

– Posle Akademije, u kojoj smo živeli kao u azilu, i iz koje smo od spoljnog sveta mogli da gledamo samo nebo, jer su nam i prozori bili zamagljeni belom bojom, ovaj generalov poziv na produžetak spartanstva izgledao nam je licemerno. Pa ipak, kad je završio onim “mape u šake, pa umesto kurvarluka proučavajte teren”, mi smo zanemeli. Ali on nas opet prenu pitanjem:

– Da li je to ispravno, gospodo oficiri? – upitao nas je general, očekujući naravno samo potvrdan odgovor.

– Jeste! – odgovorili smo kao iz puške samo da se kurtališemo dalje pridike.

A samo tren docnije, jedan usamljen glas, kao zadocneli pucanj u plotunu, usprotivio se sa:

– Nije tako!

Bio je to Živica Mitrović.

Svi su pomislili da je pogrešno razumeo generala. I sam general, iako zbunjen, nije mogao ništa drugo da pretpostavi. Mučna pauza je potrajala dok se general ne pribra i ne isprsi se pitanjem:

– A kako to misli gospodin potporučnik? – osorno mu se obratio general.

– Ja sam u Akademiji učio da taktika nikad ne trpi gladnoga vojnika. Pa ni vojnika gladnoga života. Vi to dobro znate, gospodine generale!

Eto, kao što se ovde, kao tek proizvedeni potporučnik, suprotstavio generalu bez imalo ustezanja, tako se i posle nekoliko godina, u ratu, kao pilot-lovac, bez straha i zazora suprotstavio tridesetorici neprijateljskih pilota.

Učenik – pilot

Koliko je Živica bio istrajan i odvažan pokazuje i primer iz pilotske škole u Pančevu. Svi oficiri-polaznici pilotske škole uglavnom su pažljivo slušali predavanja i bez pogovora usvajali gradivo. Međutim, Živica se i tu razlikovao. I on je bio pažljiv. Ali, on je i mnogo puta potvrđene istine dovodio u sumnju i podvodio pod novu analizu. Zbog toga je ponekad delovao malo sporo. Dešavalo se počesto da je ostajao sam na jednoj a svi ostali na drugoj strani. No to ga nikad nije obeshrabrivalo. Jednom prilikom nastavnik je izveo formulu za nišan “kolimater” na bombarderu i svima je izgledalo sve jasno kao dan.

– Eh, eno Živice, njemu opet nešto nije jasno – čulo se grupno negodovanje kad je ipak stavio primedbu profesoru.

Primetno uzrujan, predavač ga pozva pred tablu da pred svima pokaže svoju mudrost. I Živica je prišao i lagano, postupno izvodio formulu. Kad je završio, svim njegovim drugovima, pa i samom nastavniku, nije preostalo ništa drugo nego da se zastide. Iako je ostao sam, bio je uporan i dokazao je svima da je u pravu.

A šta se ispostavilo? Pomenuta formula bila je pogrešno odštampana u knjizi, a to nije naravno moglo da promakne jedino Živici.

Još kao učenik-pilot Živica je težio da bude savršen, prisećao se Mile Ćurgus. Na strogim avionima tipa “brege”, koji inače lako gube brzinu i hoće da prevare i iskusnog pilota, Živica je još kao učenik izvodio najsavršenije akrobacije. Samo ne tek tako: grlom u jagode. On je prethodno ušao u dušu letelice. Na tom avionu je tako majstorski parašitirao (što znači ponirao i lebdeo), da je i nama, njegovim drugovima iz iste pilotske škole, zastajao dah. Nije potom ni bilo čudno što je na kraju školovanja, i na teoretskom i praktičnom ispitu, ubedljivo bio najbolji među nekoliko stotina pilota. Za tako izuzetan uspeh nagradila ga je fabrika aviona “Rogožarski” zlatnim ručnim satom koji nikad docnije nije više ni skidao s ruke.

– Lično sam bio prisutan u štabu Prve vazduhoplovne brigade 7. aprila 1941. godine kada je stigao ratni izveštaj o njegovoj pogibiji. Glasio je otprilike ovako: “Šestog aprila 1941. oko 11 časova jedan naš pilot hrabro je gonio grupu od tridesetak neprijateljskih aviona, oborio je nad selom Krčedinom dva neprijateljska ’meseršmita’, ali je i sam pao u plamenu. Na pilotovoj ruci nađen je ručni sat na kome je ugravirano: Prvaku Prve pilotske škole za 1939. g. vazduhoplovnom poručniku Živici Mitroviću – Fabrika aviona ’Rogožarski’.

Ovaj hrabri pilot svečano je sahranjen na krčedinskom groblju uz prisustvo celog sela. Pri sahrani je činodejstvovao sveštenik Šimić.

– Izveštaj sam zapamtio u svim detaljima, izuzev mesta gde je pao. Ja sam docnije dopao zarobljeništva, ali sam po oslobođenju odlučio da pronađem onog sveštenika, kako bi mi pokazao grob, jer je ratni izveštaj naravno bio uništen. Kad sam na jedvite jade pronašao sveštenika, koji je u međuvremenu promenio i mesto službe, bio sam ne malo iznenađen pošto mi je saopštio da poginuli pilot nije Živica Mitrović, već drugi oficir. U prilogu mi je pokazao svoj parohijski dnevnik iz Krčedina, u kojem je upisao i junački podvig i pogibiju pilota. Sve je to lepo pisalo u sveštenikovom dnevniku, ali ne i ime Živice Mitrovića. Tek sam docnije, posle još dosta muka, utvrdio da je svešteniku pogrešno dao ime poginulog pilota neki major, koji je takođe prisustvovao sahrani.

Sve je razrešeno tek kad je najzad utvrđeno da je na grobu ispisano ime živog čoveka. Pošto se tek tada uverio da je u Krčedinu ipak sahranjen kapetan Živica Mitrović, njegov drug Mile Ćurgus je stigao i u to sremsko selo u proleće 1953. godine. Seljani su mu ispričali mnoge detalje o pilotu koga nisu zaboravili, koji je štaviše njihov ponos, i kome su tada nameravali da podignu spomenik. Posle svega komanda Jugoslovenskog ratnog vazduhoplovstva odredila je maja meseca te godine jednu komisiju i stavila joj u zadatak da obavi ekshumaciju i prenos posmrtnih ostataka pilota Mitrovića u njegovo rodno selo Kaluđerovo. To je i izvršeno 16. i 17. maja 1953. godine. Sahrana je obavljena uz učešće delegata Komande JRV, vojne muzike, počasnog voda i naroda iz sela Kaluđerova i tadašnjeg sreskog mesta Bele Crkve.

– Najteže mi je bilo kad sam prisustvovao ekshumaciji – prisećao se s tugom svog najboljeg druga Mile Ćurgus. – Tek poneka kost, komad padobrana, nagoreli rukav i oznaka sa tri trake za čin kapetana, što se danas čuva u Vojnom muzeju u Beogradu. Uz Živicu smo našli i onaj njegov napola otopljeni sat sa natpisom “Prvaku Prve pilotske škole..”. koji je on onako s ponosom nosio. U Krčedinu sam čuo i jednu legendu, koja se i sama uklapala u odvažni i nepokorni lik Živice Mitrovića. Samo, reč je o istinitoj legendi.

Kad su Nemci ušli u Krčedin odmah su zahtevali od meštana da im pokažu gde se nalaze ostaci aviona onog suludog pilota koji se drznuo da obori dva aparata “luftvafe” moćnog Rajha. Seljani nisu imali kud. Iz njive kod Miletinog Salaša doneli su na taljigama olupinu Živičinog aviona. Uz motor, začudo, ostao je gotovo neoštećen avionski mitraljez. Švabe folksdojčeri pomno su razgledali aparat. Odjednom skoči jedan “hitlerjugendovac”, opsova racku (srpsku) majku tom bezumnom pilotu i, dohvativši cev mitraljeza na avionu, potegnu je ne bi li je otrgao. Reski plotun napola mu je prekinuo psovku. Poslednji metak iz mitraljeza Živice Mitrovića usmrtio je toga nemačkog mladića, koji je po svaku cijenu htio da bude neprijatelj.

Desetak dana poslije junačke pogibije bila je to poslednja osveta mrtvog kapetana…


Meseršmit protiv Meseršmita aprilskog jutra 1941 nad Srbijom


12.11.2007.