Archive for » January, 2011 «

NATO pakt protiv SRBA u građanskom ratu- Rep.Srpska Krajina-“Oluja” – vazdušni rat

Kako su se zaoštravale borbe u građanskom ratu na tlu ex.  SFRJ i vojničke pobjede Srba na terenu bile sve brojnije, rukovotstvo i pilitički vrh NATO je uvidjevši da će Hrvati i Muslimani biti poraženi od SRBA, odlučio je da se otvoreno umiješa i podrži hrvatsko – muslimansku koaliciju  otvorenim vojnim udarima po srpskim ciljevima. Tim činom NATO se svrstao na stranu Hrvata i Muslimana u ratu protiv Srba, korigujući krajni ishod rata, koji bi bez NATO pomoći bio okončan vojničkom pobjedom Srba.


Naoraužavanje Hrvata i Muslimana zapadnim oružjem ili oružjem nabavljenim iz istočnih zemalja u kojima je NATO postavio svoje marionetske režme, nije bio dovoljan da Muslimani i Hrvati iako brojniji i logistički potpomognuti  ostvare vojnu premoć. Ratna avijacija najbogatijih zemalja NATO  je stavljena u funkciju sa jednim ciljem…POMOĆI HRVATSKO – MUSLIMANSKOJ koaliciji da poraze Srpsku vojsku na terenu. Kako je to išlo hronološki, opisano je ovdje:

Dejstva NATO pakta po Srbima u Republici Srpskoj Krajini

Dejstva Severnoatlantsko saveza protiv Republike Srpske Krajine (RSK) otpočela su nešto kasnije nego ona protiv bosanskih Srba. Prva meta je bio aerodrom Udbina, verovatno zato što se sumnjalo da su sa njega poletali avioni koji su bombardovali položaje muslimanskih snaga u Bosni i Hercegovini (ABiH).


NATO je uzeo učešća i u daljim napadima na RSK sve do njenog uništenja u leto 1995. godine.
Protivvazdušna odbrana (PVO) Srpske Vojske Krajine (SVK) nije imala velikog uspeha u dejstvima. Po zvaničnim podacima nijedan avion NATO pakta nije oboren, mada je oboreno nekoliko hrvatskih aviona.


Međutim, po nezvaničnim podacima do kojih smo došli od bivših pripadnika PVO SVK, nekoliko aviona NATO pakta je teško oštećeno. Reč je o jednom oštećenom A-10 i o jednom teško oštećenom F-15 (pogođenom prilikom bombardovanja aerodroma Udbine). Moguće je da je bilo još lakše ili teže oštećenih letelica NATO.

I akcija – Bombardovanje aerodroma Udbina

Dana 21. novembra 1994. godine NATO je izveo ograničeni vazdušni udar na aerodrom Udbina u kome je učestvovalo trideset i devet američkih, holandskih, francuskih i britanskih aviona iz četiri vazduhoplovne baze NATO u Italiji. Nepojavljivanje turskih aviona objašnjeno je gustom maglom na aerodromu Gedi, odakle poleću na zadatke iznad bivše Jugoslavije.


Prva na udaru bila je PVO aerodroma naoružana protivavionskim topovima Bofors L-70 kalibra 40mm i raketamaKub-M. Američki avioni za elektronsko ratovanje EF-111, praćeni sa dva holandska F-16A privukli su pažnju radara PVO SVK na koje su F/A-18D korpusa mornaričke pešadije ispalili protiv-radarske rakete HARM. Na raketne lansere i protiv-avionske topove francuski i britanski Jaguari su izbacili kasetne bombe BL-755 Beluga i CBU-87/B. Napad na pistu, rulne staze i spojnice izvršili su F-15E sa laserski vođenim bombama i dva holandska F-16A sa četiri klasične avio-bombe Mk.84 mase 907 kilograma. Rezultate napada su snimili francuski izviđači Miraž F-1CR i holandski F/R-16A. Lovačku zaštitu akcije pružali su deset američkih F-16C i dva francuska Miraža 2000C. Svoj doprinos dala je i flota avio-tankera, AWACS-a i leteći komandni centar EC-130E.


Interesantno je da su sutradan, 22. novembra, na dva Si heriera FRS.1 iz 800 skvadrona britanske ratne mornarice ispaljene dve rakte Volhov u blizini Otoke. Rakete nisu pogodile svoje ciljeve i uništene su samolikvidatorom. Ova akcija PVO Srpske Vojske Krajine verovatno je bila isprovocirana bombardovanjem aerodroma Udbine.

II akcija – Bombardovanje položaja PVO SVK

Dana 23. novembra 1994. godine 24 aviona NATO pakta su u 10:30 časova za odmazdu (verovatno zbog gađanja Herijera) napali položaje PVO SVK u okolini Krupe, Otoke i Dvora. Trideset i dva aviona su učestvovala u ponovljenom napadu u poslepodnevnim časovima.



Interesantno je da su ove akcije izvedene gotovo sinhronizovano sa akcijama regularne Hrvatske Vojske (HV), Hrvatskog Vijeća Obrane (HVO) i Armije Bosne i Hercegovine (ABiH), tačnije njenog 5-korpusa iz Bihaća. Naime, pripadnici 5-korupusa ABiH su tada pokrenuli veliku ofanzivu koju su srpske snage (VRS zajedno sa jedinicma SVK) ipak uspele da slome. Tokom borbi u području Bihaća i Cazinske krajine Srbi su koristili i avijaciju (avione “Orao”), mada to nikada nije zvanično potvrđeno.


Predstavnici NATO pakta su izjavili da su ovi napadi odmazda međutim, teško je u to poverovati jer se u isto vreme odvijala hrvatsko-muslimanska ofanziva na gotovo svim frontovima. A u akcijama oko Bihaća učestvovale su i jedinice SVK, tako da su ova bombardovanja verovatno bila upozorenja Srbima iz Krajine sta ih čeka. Severnoatlantski savez je i ovaj put kao i mnogo puta pre, i još vise puta posle, bio samo vazdušna podrška srpskim neprijateljima, samo to i ništa drugo.

III akcija – Bombardovanje položaja SVK

Novi udari NATO-a na Srpsku Krajinu izvedeni su 23. novembra 1994. godine, u tri navrata,
u 19:05, 20:20 i 21:45 časova u području Ripča, Krupe, Drvara i Petrovca (gađan je i deo teriorije Republike Srpske). Na napadačke avione su ispaljene rakete sa PVO sistema Kub, ali nisu poznati rezultati dejstva PVO.

IV akcija – Asistencija NATO pakta pri operaciji Oluja

U operacijama Hrvatske Vojske (HV) protiv SVK u Zapadnoj Slavoniji (akcija Bljesak) nije bilo asistencije avijacije NATO. Međutim pri otpočinjanju operacije Oluja (u avgustu 1995. godine) NATO pakt je pružio indirektnu podršku jedinicama HV. To je i bila poslednja akcija protiv Srba u Krajini jer je ubrzo prestala da postoji RSK.


Nije saopšten tačan spisak ciljeva, ali je poznato da je NATO gađao centre veze, radare, PVO sisteme, komandna mesta, kao i repetitore srpske televizije.

Ovo je i dokaz da je hrvatska  tzv. “vojno- redarstvena” operacija  “Oluja”  bila bez podrške NATO osudjene na propast. Danas je Hrvatska član NATO saveza iako je neformalno to bila još od vremena kada su se NATO avioni uključili u genocid protiv SRBA na prostoru ex.SFRJ.

NATO pakt protiv SRBA u građanskom ratu- Republika Srpska

Hronologija dejstva NATO avijacije na prostoru RS

Severnoatlanski savez se na prostor Bosne i Hercegovine umešao 1992. godine kada je uveo Zonu zabranjenog letenja iznad BiH. Ova odluka isključivo je bila usmerena protiv Vazduhoplovstva i Protivvazdušne Odbrane (ViPVO) Vojske Republike Srpske (VRS). Snage muslimana – Armija Bosne i Hercegovine (ABiH) i hrvata – Hrvatsko vijeće obrane (HVO) nisu ni posedovale vojnu avijaciju. Ovo je bila prva operacija NATO od njenog nastajanja i nosila je naziv “Deny flight” (Zabranjeni let).

General RATKO MLADIĆ  o dejstvima NATO protiv SRBA.

Krajem 1995. godine NATO operacija je proširena na “Deliberate Force” (Odlučna snaga) – vojnu akciju koja je imala za cilj da VRS poklekne pod napadima muslimansko-hrvatske koalicije. VRS je tada kontrolisala oko 75% teritorije BiH dok je posle ove akcije procenat pao na oko 50%. Nešto manji procenat, 49%, RS je zadržala posle Dejtonskog sporazuma kojim je ozvaničena i međunarodno priznata.

I akcija – Obaranje četiri J-21 “Jastreba”

Prvo dejstvo NATO na VRS izvršeno je 28. februara 1994. godine. “NATO” AWACS koji je leteo iznad Mađarske, u 6:35 časova, otkrio je jugozapadno od Banjaluke grupu od šest aviona koji lete prema jugu na maloj visini. Četiri aviona su bacila osam klasičnih avio-bombi na skladište municije u Bugojnu, a dva su napala fabriku artiljerijskih oruđa u Novom Travniku.


U međuvremenu NATO je reagovao slanjem para lovaca F-16C koji su opozvani sa redovne patrole iznad Hercegovine. Bez opomene i poziva na sletanje, vođa para F-16C evidencijskog broja 89-2137 je u 6:45 časova raketom AMRAAM pogodio prvi avion. U narednih par minuta na maloj visini uništena su još tri aviona sa raketama AIM-9 SIDEWINDER.


U izveštaju Ujedinjenih nacija (UN) navodi se da su oboreni laki jurišnici J-21 “Jastreb” pripadali ViPVO Vojske Republike Srpske. Zvaničnici UN su za četiri tvrdili da su poleteli sa Udbina a za ostala dva nisu znali tačno mesto uzletanja. Posmatrači UNPROFOR-a su izvestili o sletaju jednog “Jastreba” na aerodrom Udbine. Zapadni časopisi su objavili da su tada poginuli piloti Ranko Vukmirović, Zvezdan Pešić i Goran Zarić.

II akcija – Bombardovanje VRS u okolini Goražda

F-16 Kasno poslepodne 10. aprila 1994. godine dva američka F-16C napala su položaje Hercegovačkog korpusa Vojske Republike Srpske na području Preljuča i Golog Vrha, dvanaest kilometara jugozapadno od Goražda.


Komandant UNPROFOR-a za Bosnu i Hercegovinu, general Majkl Rouz zatražio je neposrednu vazdušnu podršku na osnovu izveštaja svojih posmatrača u Goraždu koji su ga obavestili o direktnim napadima tenkova VRS na muslimanske jedinice.


Kada je napad odobren dva F-16C iz baze Avijano, skrenuta su sa redovnog patrolnog leta i upućena u rejon Goražda sa zadatkom da unište srpske tenkove T-55. Zbog lošeg vremena i nedostatka goriva, četiri klasične avio-bombe Mk.82 mase 227 kilograma, odbacili su na rezervni cilj – komandno mesto artiljerije. Nisu dati precizniji podaci o rezultatima akcije.
Po pisanju nekih zapadnih časopisa avione su navodili “posmatrači” UN iz Goražda koji su u stvari bili pripadnici specijalnih saga britanske armije – SAS (Special Air Service).

III akcija – Ponovljeno bombardovanje VRS u okolini Goražda

Napadi na položaje VRS u okolini Goražda su ponovljeni 11. aprila 1994. godine.
Po istoj proceduri i sa istim obrazloženjem kao i prethodnog dana upućena su dva lovca bombardera F/A-18C iz eskadrile VMFA-251 mornaričkog korpusa američkih oružanih snaga, smeštene u bazi Avijano na severu Italije.


Na srpsko selo Bare odbacili su tri bombe Mk.82 od kojih se dve nisu aktivirale! Jedna istovetna bomba se iz tehničkih razloga nije otkačila sa nosača ispod krila aviona. U ponovnom naletu “Horneti” su otvorili vatru iz šestocevnog topa”Vulkan M-61″ kalibra 20mm.
Rezultati napada po NATO-u su, navodno, jedan uništeni tenk T-55, tri oklopna transportera i kamion!? Srpski vojni izvori navode dve srušene kuće, dva uništena sanitetska vozila i dva stradala bolničara.

IV akcija – Izviđanje VRS u okolini Sarajeva

Kroz nekoliko dana, tačnije 15. aprila, između Sarajeva i Goražda PVO VRS pogodila je francuski “Etandar IVP” 16. eskadrile francuske ratne mornarice. Sa još jednim avionom istog tipa poleteo je na izviđački zadatak sa nosača aviona “Klemanso”. Od eksplozije, rakete zemlja-vazduh “Strela-2M” teško je oštećen repni deo aviona.
Pilot, kapetan korvete Pjer Klari, zahvaljujući svom velikom iskustvu uspeo je da se vrati na nosač.

V akcija – Treće bombardovanje VRS u okolini Goražda

General Majkl Rouz ponovo je zatražio neposrednu vazdušnu podršku 16. aprila 1994. godine. Četiri jurišna aviona A-10 američkog ratnog vazduhoplovstva, koja su se već nalazila u vazduhu, dobila su naređenje da izvrše udar po srpskim snagama. Njihov napad je prekinut zbog loših meto-uslova i nedostatka goriva. Postoje informacije da je jedan od tih aviona pogođen i u povratku u matičnu bazu Avijano pao u more pet kilometara od italijanske obale. Američki službeni izvori nisu priznali taj gubitak.

Snimak sa muslimanske televizije i izvještaj o NATO pomoći muslimanima.


Ubrzo po odlasku OA-10A u zonu Goražda stigla su dva aviona “Si Herijer FRS.1” britanske ratne mornarice iz 801. mornaričkog skvadrona, sa nosača aviona “Ark rojal”. Pokušavali su da nađu srpski tenk – leteći nisko ispod oblaka čija je donja baza iznosila 600 metara. Neposredno po izbacivanju bombi avion sa evidencijskom oznakom XZ498 pogodila je raketa zemlja-vazduh. Pilot je iskočio iz aviona i prizemljio se na teritoriju pod kontrolom muslimana.
Nakon gubitka “Si Heriera” opozvani su dalji naleti i avioni NATO-a koji su leteli ka ciljevima sa tovarima bombi vraćeni su u baze. Odluka je obrazložena pogoršanjem vremenskih uslova, teškoćama u radio-vezama i neizvesnom sudbinom oborenog pilota. Inače, on je zaklon potražio zajedno sa posmatračima UN, u sefu banke u Goraždu.

VI akcija – Bombardovanje VRS u okolini Ilidže

Prema tvrdnjama portparola UNPROFOR-a pripadnici VRS su, 5. avgusta 1994. godine, pred zoru, iz skladišta u Ilidži uzeli jedan tenk T-55, dva oklopna transportera i samohodni protivavionski top M-18 proizveden još u Drugom svetskom ratu. Na helikopter “Puma”, vlasništvo francuske Kopnene vojske, koji je pokušao da pronađe ovo oružje, navodno je otvorena vatra zbog čega se vratio u bazu UNPROFOR-a u Kiseljaku.


Kasno poslepodne usledila je odmazda NATO pakta – vazdušni napad u kome su učestvovala četiri američka A-10A, četiri britanska “Jaguara Mk.Ia”, četiri francuska Miraža F-1CT i šest holandskih F-16A (dva u izviđačkoj varijanti). Podršku su pružala dva E-3C AWACS, jedan EA-6B za sprečavanje odgovora srpske PVO, leteći komandni centar EC-130, neindentifikovani avion za izviđanje iz vazduha i nekoliko avio-tankera.


Po službenim saopštenjima već uobičajeni razlozi, loše vremenske prilike i nedovoljna obaveštajna podrška minimizirali su efekte akcije. Tvrdi se da su dva jurišnika A-10 uništila napuštenu samohotku M-18. Za to su utrošili 600 granata iz sedmocevnog topa GAU-8/A kalibra 30mm. Po izveštajima muslimanskih radio-stanica NATO avioni su odbačenim bombama dejstvovali po muslimanskim vojnim snagama i prouzrokovali veliki broj žrtava.


Holandska verzija događaja glasi: u 14:00 časova sa komandnog mesta vazdušnih snaga NATO-a za jugoistočnu Evropu (5. ATAF) u bazu holandskih lovaca F-16A Vilafranka upućen je zahtev da se odrede avioni za eventualne vazdušne akcije tokom popodneva. U 15:55 sledi naređenje za poletanje. Dva aviona uzleću u 16:15 časova. Bez uobičajene popune gorivom iz američkih tankera KC-135A lete do naznačne zone u okolini Sarajeva. Tamo susreću dva A-10 koji su iz svoje baze Aviano poleteli 45 minuta ranije. Njihova uloga je bila da taktikom “lou end slou” – nisko i polako pronađu ciljeve i na njih navedu udarnu grupu. Kiša je ciljeve učinila nevidljivim. Holandski avioni su napustili sarajevski region i uputili se na popunu gorivom iznad Jadrana. Dobili su nove ciljeve ka kojima su krenuli u 17:30 časova. Po dva A-10 i F-16A su nastavila pretragu severno od grada. Južno je dejstvovao novopridošli par A-10.


Holandski avioni su na osnovu svežih izviđačkih fotografija prepoznali zadati cilj. Uočili su ga sa visine od 3600 metara kroz sloj izmaglice. Iako su bili spremni za odbacivanje bombi Mk.82, po pravilima borbenog angažovanja, morali su sačekati identifikaciju objekta napada od strane svojih osmatrača OA-10A.


Oba F-16A su preko sigurnosnog komunikacionog kanala opozvani pre izvršenja napada. Istovremeno su dva dodatna F-16A poletela iz Vilafranke.

VII i VIII akcija – Sporadična bombardovanja

U maju 1995. godine sprovedena su sporadična bombardovanja skladišta municije VRS. Za odmazdu su kao taoci uzet pripadnici UN. To je rezultiralo gotovo momentalnim prekidom bombardovanja!
Srpska PVO je raketnim sistemom “Kub” 2. juna 1995. godine oborila jedan F-16C, čiji se pilot, kapetan Skot O’Grejdi (Scott O’Grady), spasao katapultiranjem. Posle šest dana skrivanja u gustoj šumi izvučen je u akciji marinaca koju su snaga VRS pratile, ali se iz humanitarnih razloga nisu suprotstavile. Moguće je da je ovaj avion oboren kao odmazda za prethodna bombardovanja NATO pakta.

IX akcija – Operacija “Deliberate force”

Povod za ovu operaciju bio je jedan artiljerijski pogodak na pijacu u Sarajevu 28. avgusta 1995. godine. NATO je optužio VRS za tu akciju i to je poslužilo kao povod za gotovo tronedeljno bombardovanje srpskih položaja (od 30.avgusta do 14. septembra 1995. godine, sa par prekida). Kasnije se, međutim, saznalo da je granata ispaljena sa muslimanskih položaja što je potvrdio i Jasuši Akaši predstavnik UN, ali tada je već bilo kasno…
Uporedo, planirana je i akcija “Dead Eye” kao odgovor na PVO VRS. Ako bi došlo do vazdušni udara prvo bi se morali gađati komunikacione i kontrolne veze, radari za rano upozoravanje i PVO sistemi.


Operacija “Deliberate Force” imala je za cilj, pre svega, snage VRS u tzv. Zonama bezbednosti UN (Sarajevo i Goražde) kao i teško oružje, artiljeriju, tenkove, komandna mesta i linije komunikacija.


Ciljevi ovog bombardovanja bilo su teško oružje, skladišta municije, komandna mesta kao i neki drugi objekti i oruđa VRS. Istovremeno je pokrenuta i akcija “Dead Eye” (Mrtvo oko) čiji je cilj bio onesposobljavanje PVO sistemva VRS.


Amerika je obezbedila 69% vazduhoplova za ovu akciju, i to sledeće tipove: AC-130H, A/OA-10A, EF-111A, F-15E, F-16C, BC-130E, KC-10, KC-135, M/HC-130P, MH-53J, EA-6B, F/A-18C, F/A-18D (ukupno 127 aviona). Takođe, korišćeni su i avioni U-2R, RC-135, F-16C i F-15 (iz američkih baza u Velikoj Britaniji i Italiji), kao i F-14, P-3C, E-2, S-3 i HH-60 američke mornarice (US NAVY) kao i AV-8B mornaričko-desantne pešadije (USMC).
Dana 29. avgusta 1995. godine izdato je naređenje za otpočinjanje akcije.


Ujutro, 30. avgusta u 2:12 časova bačene su prve bombe. U početku napadi su bili ograničneni na jugo-istočnu zonu Republike Srpske. Noću su gađani mostovi, danju skladišta municije i vojni objekti, ali nisu gađani administrativni objekti.


Napad na centre PVO izvršila je mornarička avijacija, kao i avijacija mornaričko-desantnog korpusa. Uzletali su sa nosača aviona u Jadranskom moru ili iz avio-baze Avijano u Italiji. Prve noći avioni F-14 bi lansirali plotun taktičkih-vazdušnih mamaca u blizini poznatih odbrambenih položaja; a kada bi se uključili radari F/A-18 koji su se nalazili iza F-14 bi lansirali AGM-88 anti-radarske rakete. Međutim VRS iz opreza nije uključivala radare tako da su gubici bili mali – PVO VRS ostala je aktivna do samog završetka operacije.
Ometanje PVO vršili su avioni EA-6B i EC-130. U međuvremenu američka (USAF) komanda vojišta je uspostavila veze između snaga na zemlji i i vazdušnih snaga, dok je NATO AWACS E-3 kontrolisao vazdušni saobraćaj.

Jedan francuski Miraž-2000N K2 oboren je u blizini Pala verovatno “Strelom-2M”. NATO je zvanično priznao gubitak samo tog aviona. Brojni pokušaji da se spasu članovi posade bili su neuspešni. Međutim, general Ratko Mladić je odlučio da pusti ove pilote posle tri meseca. Ovo je učinjeno pre svega na insistiranje rukovodstva SRJ.


Drugi dan vazdušnih udara bio je sličan prvom, s tim što je gađano manje ciljeva. Rukovodstvo Republike Srpske je prihvatilo da se teško oružje povuče na 12 milja izvan Sarajeva – NATO je odlučio da dozvoli 24-časovni prekid bombardovanja da bi se pokrenuli pregovori. Postignut je dogovor da se daju četiri dana VRS da povuče teško oružje iz tzv Zone bezbednosti.


Međutim, 5. septembra 1995. godine zvaničnici NATO pakta su izjavili da Srbi nisu ispunili dogovor odnosno da je oružje samo premešteno na nove lokacije unutar tvz. Zone bezbednosti, ali ne i izvan nje. Navodno su bespilotne letelice NATO pakta Predator i Hanter snimile takvu situaciju na terenu. NATO je naredio obnovu napada. Napadi su izvedeni protiv znatno više skladišta municije, vozila VRS kao i protiv ciljeva na koje je trebalo ponoviti dejstva.
Slični ciljevi su gađani 6. i 7. septembra, ali su dodati i mostovi i uski prolazi. Ideja je bila da se VRS istera na puteve gde bi ih lako kontrolisali bespilotnim letelicama i izviđačkim avionima.


Slična šema napada nastavljena je i sledećih dana, ali su gađani ciljevi u severo-zapadnom delu Republike Srpske. Početna lista ciljeva pripremljenih za “Deliberate Force” bila je u više od 80% ispunjena i pravljena je nova lista. Na novoj listi su se nalazile trafo stanice, fabrike i rafinerije.
9. septembra 1995. godine gađani su PVO sistemi u severo-zapadnoj zoni Republike Srpske (banjalučki region). Kanije tog dana bilo je izveštaja da VRS kreće sa povlačenjem snaga.


10. septembra zvaničnici NATO pakta su u Beogradu vodili pregovore sa generalom Ratkom Mladićem, načelnikom glavnog štaba VRS. Međutim ovi pregovori nisu dali rezultate tako da je bombardovanje nastavljeno. Tog dana je gađan radarski kompleks VRS u blizini Banjaluke (Lisina).
Napadi su prekinuti 12. i 13. septembra zbog lošeg vremena.


Već 14. septembra 1995. godine postignut je dogovor da VRS, ipak, povuče teško oružje iz tzv. Zone bezbednosti što je i učinjeno zaključno sa 17. septembrom.
U akciji “Deliberate Force” 60% bombi koje je NATO bacio bile su precizno vođene. Najviše je korišćena laserski-vođena bomba GBU-10 (2.000lb) – 303 komada (29,5% od ukupno bačenih bombi). zatim, 215 (21,0%) laserski-vođenih bombi GBU-16 (1.000lb), 125 GBU-12 od 500lb (12,2%). Bačeno je i samo 6 (0,6%) GBU-24 od 2.000lb, takođe laserski vođenih bombi.


Korišćene su i samo 4 (0,4%) AS30L, laserski vođene rakete vazduh-zemlja, kao i 10 komada ili 1,0% vođenih raketa SLAM EO/IR.
Lansirano je devet komada (0,9%) EO/IR vođenih raketa GBU-15 (2.000lb).
Nama dobro poznatih projektila AGM-65 Meverik EO/IR vođenih (koje poseduju i VRS i VJ) ispaljeno je 23 (2,2%).
Lansirano je i 13 krstarećih projektila Tomahavk (1,3%).


Znači, ukupno je ispaljeno 708 precizno vođenih bombi i raketa što čini 69% od ukupno ispaljenih.
Nepreciznih oružja upotrebljeno je 318 komada (31,0%). Najviše su korišćene bombe Mk.82 (500lb) – 175 komada (17,1%), zatim Mk.83 (1.000lb) – 99 komada ili 9,7 %, kao i Mk.84 od 2.000lb – 4,1% odnosno 42 komada i dve CBU-87 što čini 0,2%.

General pukovnik Ljubiša Veličković

Ljubiša Veličković, rođen 1.marta 1946 poginuo 1.juna 1999, general pukovnik, pilot Vojske Jugoslavije , poginuo za vreme izvršavanja redovnog borbenog zadatka, na položaju PVO RV, za vreme NATO agresije na SRJ.

Ljubiša Veličkovi je rođen1.marta 1946  godine u selu Cljenac. Po završetku osmogodišnje škole odlazi u Mostaru Vojnu gimnaziju, koju je završio 1963 . Nakon toga upisuje se u Vazduhoplovnu vojnu akademiju u Zadru. Tu se obučava letenje na klipnom avionu 522 i na avionima američke proizvodnje F-84 Tanderdžet i F-86 Sejbr. Vazduhoplovnu vojnu akademiju završio je 1966.

Krajem šezdesetih godina oženio se Marijanom, rođenom Jaklić, iz Beograda. U braku sa Marijanom rodile su se ćerke Angelina i Rada.

Nakon nekoliko godina službe i vrlo uspešnog obavljanja dužnosti pilota, nastavnika letenja i komandira eskadrile, Veličković je otišao na školovanje u Komandnoštabnu akademiju RV i PVO u Beogradu.

Kao jedan od boljih pilota, odlazi na preobuku za letenje na MiG-21 tada jednom od najboljih lovaca-presretača na svetu, sovjetske proizvodnje. Skoro sve vreme živi i radi u Beogradu i Zemunu. Po povratku iz Rusije obavljao je mnogobrojne dužnosti. Prvo dužnost komandira 127. lovačke avijacijske eskadrile od (1980 do 1981), zatim načelnika štaba 204. lovačkog avijacijskog puka, na Aerodoromu Batajnica , pod komandom generala Ljube Bajića, da bi po Bajićevom odlasku na drugu dužnost preuzeo dužnost komandanta puka u činu puk0vnika.

Krajem osamdesetih godina, pred raspad SFR Jugoslavije  Veličković u dva navrata službeno boravi u Sovjetskom Savezu.  Prvi put – kao jedan od najsposobnijih vazduhoplovnih oficira i komandant grupe od tridesetak pilota, koji su se u Centralnoj Aziji u Kazahstanu, obučavali za letenje na MiG – 29. Na obucu u Rusiji proveo je oko godinu dana. Kratko vreme nakon toga ponovo odlazi u Sovjetski Savez, u Moskvu , u Generalštabnu vojnu akademiju „Kliment Vorošilov“, u to vreme jednu od najprestižnijih u svetu i na školovanju je proveo dve godine.

General Veličković nakon promotivnog leta na MiG-29 (Batajnica 1998.)

Po ponovnom povratku iz Rusije obavljao je mnogobrojne dužnosti; Načelnik inspekcije borbene gotovosti u komandi RV i PVO, načelnik Savezne uprave za kontrolu letenja (SUKL-e), zatim komandant 3. Ko RV i PVO u Nišu, od 1991 do 1992, da bi se nakon rasformiranja niškog korpusa RV I PVO sredinom 1992  . ponovo vratio u Beograd na nove dužnosti.


Nakon ratnih operacija 1992-1993. a po odlasku generala Božidara Stevanovića u penziju, Veličković je preuzeo i obavljao dužnost komandanta RV i PVO. Na ovoj dužnosti dobija čin general – potpukovnika, a potom i general-pukovnika. Postaje zamenik saveznog ministra za odbranu, a za vreme NATO agresija na SR Jugoslaviju obavljao je dužnost pomoćnik načelnika Štaba Vrhovne komande Vojske Jugoslavije za RV i PVO.

Dana 1.juna.1999, za vreme obilaska položaja raketnih baterija PVO-e u, okolini grada Pančeva, nakon dejstva NATO avijacije na ovaj grad i položaje RV i PVO Jugoslavije, jednim od projektila, smrtno je pogođen i general Ljubiša Veličković.

Sahrana posmrtnih ostataka Ljubiša Veličković obavljena je3.juna 1999. na groblju u njegovom rodnom selu.

General Ljubiša Veličković je ostvario briljantnu vojničku karijeru, u toku koje je više puta odlikovan visokim vojnim odlikovanjima i dva puta vanredno unapređen u viši čin.
Nosilac je, (za svakog pilota najdražeg priznanja), Zlatnog letačkog znaka i zvanja instruktor letenja.

Izvor: Vikipedija

U toku agresje na SRJ general pukovnik Ljubiša Veličković je imao jedan borbeni let na MiGu-29 ali bez kontakta sa protivnikom.

TOP GUN – ratna reklama USAF

Pripremajući se za pohod na Istok, Ratno Vazduhoplovtsvo Sjedinjenih Američkih Država ( USAF) je finansiralo film TOP GUN , kako bi u svoje redove privuklo što više budućih pitomaca za pilote smrtonosnih čeličnih ptica. Bio je to pun marketinški pogodak američke ratne mašinerije jer broj pitomaca za USAF je poslije premijere filma vrtoglavo porastao.

Film je jedna čistokrvna, dobro odrađena skupa ratna reklama, koja je donijela mnogo više od očekivanog. Čitav tadašnji zapadni svijet koji je bio van “Čelične zavjese” se prosto rečeno “ložio” na Pita Mičela- Maveric  (Tom Cruise) , Ajsmena (Val Kilmer), Gusa (Anthony Edwards) i one za kojom je uzdisao muški dio publike, zanosnom profesorkom Charly (Kelly McGillis).

Fino upakovana ratna reklama u extra mixu kroz dobru fotografiju, zanimljive likove, vrhunsku muziku, zgodne žene i moćne leteće mašine…bila je u pravom smislu riječi celuloidno ispiranje uma. Priča koja je provučena kroz film je mnogo puta viđena ali upakovana u ovakav medijski oklop, pokazala se kao ubitačna kombinacija na koju će se upecati većina mladih  vaspitavanih  u prozapadnom duhu, na tako zvanim “zapadnim vrednostima”.



U toku flma mržnja prema komunistima je pokretački imperativ filma. Iako je te 1986,  Sovjetski Savez bio daleko od raspada, neprijatelji glavnih junaka filma su Rusi. Vrlo perfidna propaganda koja je Ruse prikazala kao tamnu stranu mjeseca, nekakvu zlu silu kosmosa protiv kojih se bori američki USAF kroz mlade likove gore pomenutih glumaca.

Tadašnja SFRJ nije bila klasična komunistička zemlja hladnoratovske podjele esvijeta, pa je film TOP GUN vrlo brzo došao i u naše bioskope, malo poslije američke premijere.  Bombe bačena na Srbe, došle su od istih onih napaljenih klinaca TOP GUN-om iz 1986…taman stasalih i školovanih za ubijanje, čemu je i poslužio taj holivudski pitki akcioni šlagvort.


Bilo kako bilo, mora se priznati da taj film do dana današnjeg ima snagu koju je imao prije skoro 30 godina  kada se pojavio, a muzika je postala kultna. Svaki avijatičarski film se od pojave TOP GUN-a poredi  sa njime ali ga ni jedan nikada nije dostigao, niti mu se čak približio.

Intersantno da Rusija, protiv koje je ovaj film najviše bio uperen , ali i sve zemlje protiv kojih su ratovali “pitomci”  TOP GUN-a uključjući i nas nije napravila ništa slično na animiranju svojih budućih generacija pilota.

Film TOP GUN bi trebao da posluži kao fenomen i bude izučen na vojnim akademijama  kao ozbiljno i opasno oružje u rukama agresivne politike zapadnog svijeta, čiji pitomci upecani na tu medijsku udicu danas ubijaju nedužne ljude širom svijeta.


Bitka za Al Mansuru – dan koji Egipat slavi kao dan svojeg RV

Bitka za Al Mansuru – dan koji Egipat slavi kao dan svojeg RV

U oktobru 1973 arapske zemlje su odlučile da se osvete za poraz u šest dana rata 1967. Oktobra 14, 1973 preko delte rijeke Nil odigrala se najveća bitka nadzvučnih aviona u istoriji rata. Egipat je tvrdio pobjedu, dok izraelci taj podatak uporno pokušavaju sakriti ili bar iskriviti u svoju korist. Šta se stvarno desilo?


Nakon pobjede u šestodnevnom ratu Izrael je kontrolisao veliki dio arapske teritorije, što je četiri puta premašivalo veličinu Izraela. Umjesto da pregovaraju sa svojim arapskim susjedima o miru za povratak teirtorija rezultat je bio “rat iscrpljivanja”, koji se u svakom trenutku mogao pretvoriti u potpuno ratno krvoproliće.

Letilice Arapske koalicije koje su učestvovali u ratu Yom Kipur.

Sudnji dan (Yom Kipur) .Početak rata.

Izraelske obavještajne službe utvrdile su da su vojne pripreme Egipta i Sirije pri kraju, no političko vodstvo u Tel Avivu nije vjerovaolo u mogućnost odmazde arapskih armija. U oktobru na židovski praznik “Sudnji dan” (Jom Kippur), 6 oktobra samo četri sata pred napad u 10.00 sati na izraelski radio, objavljena je opšta mobilizacija.

U 14.00 h tog šestog oktobra 1973. arpske armije otpočele su širokoobuhvatnu oafnzivu sa ciljem odbacivanja Židova sa okupiranih teritorija prije svega.

Izrelski vojnici na okupiranim egipatskim teritorijama bili su potpuno iznenađeni strahovito jakim I brižljivo planiranim razarajućim napadom egipatske vojske, posebno vazduhoplovstva koje je u samo nekolko časova uspjelo da uništi sve izraelske aerodrome I vazduhoplovne baze na teritoriji Egipta.

Obdrambeni položaji Židova na Suecu su bez vazdušne zaštite bili potpuno deklasirani i vojska prinuđena na povlačenje.Pokušaji kontranapada bili su skupo plaćeni a egipatska vojska do uveče napredovala 10 do 12 km u dubinu teritorije.

Poslije odličnog početnog uspjeha slijedio je jako loš taktički potez koji će arapske armije koštati ratnog poraza. Umjesto da nastave sa gonjenjem i uništavanjem protivnika, egipćani su se zaustavili čekajući da se raketna PVO postavi kao zaštita na pravcu napredovanja. To je Jevrejima dalo presudno vijeme da se konsolidiju i pripreme za kontranapad.

Dana 14.oktobra sirijski kopneni napadi na Golanskoj visoravni posvuda su odbijeni, a židovske oklopne jedinice otpočele proboj u pravcu Damaska. Kako bi omogućili predah sirijskim savezničkim armijama, egipatske brigade su se uz podršku bombarderko-jurišne avijacije MiG-17, Su-7, Su- 20, Miraž 5 probijale ka sinajskim planinama. Njihovu vazdušnu zaštitu su činili migovi 21 iz baza u dolini Nila.

Kako bi olakšali pritisak od vazdušnih udara na svoje vojnike na Sinaju, izraelci su se odlučili na uništenje lovačkih baza u dolini Nila, a glavni cilja udara im je bila njaveća Al Mansura u koju su bazirali migovi 21.



Egipatski MiG-21

Poučeni debaklom iz šestodnevnog rata, egipćani su svoje avio baze osigurali jakom PVO zaštitom radarski navođenom, duplim pistama i širokim rulnim stazama na koje su avioni mogli slobodno da sleću u slučaju uništenja glavnih pista. Takođe su postavljeni i baražni baloni na najopasnijim pravcima kuda bi Židovi mogli da se provuču u brišućem leti da bi mitraljirali aerodorme.

Plus svega toga u pripravnosti su držali uvijek izvjestan broj lovaca. Jaki letački dril od strane ruskih instruktora urodio je plodom iako je iza sebe ostavio mnogo mladih života.

Oko 15.15 h primjećeno je da se 20 izraelskih F-4E kreće u pravcu Al Mansure. odmah je naređeno polijetanje 16 MiG-21. Dobili su naređenje da uhvate odbrambenu visinu iznad baze ali da se ne daju namamiti van zamišljenog odbrambenog prstena jer je to stara oprobana židovska taktika, namamljivanja lovačke zaštite vani a onda udarima u valovima po cilju na zemlji.


Izraelski F-4E

Po toj logici egipćani su dobro zaključili da su tih prvih 20 lovaca bili mamac da bi odvukli lovačku zaštitu i nijesu se dali prevariti. Pošto im varka nije uspjela židovi su okrenuli na sjever pridružujući se nadolazećim udarnim valovima sa sjevaro zapada, sjevara i sjevero istoka. Na egipatskim radarima prema bazi Al Mansuri letjelo je sada oko 100 izralskih fantoma i skayhowka natovareni bombama i projektilima za vazdušnu borbu.


Avioni koji su bili u vazduh dobili su naređenje da napadnu prvi udarni talas nadolazećeg neprijatelja, odmah je dignuto još četri miga koji su bili u pripravnosti, dok je iz baze Tanta u pomoć napadnutom aerodorumu Al Mansura upućeno 8 aviona MiG-21. Poslednjih 16 aviona je hitno dignuto sa Al Mansure jer su izraelci iz tri pravaca u valovima letjeli ka aerodromu.

Jedan od velikih pilota iz slavne bitke nad Al Mansurom general-major Moataz el Šarkavi.

Na dvadesetak kilometara sjeverno od Al Mansure egipatski migovi su se uhvatili u grčevit koštac sa prvim i drugim valom izraelskih F-4E Phantom i A-4 Skyhawk koji nijesu očekivali takav organizovani otpor. Bombe koje su bile namijenjene aerodorumu odbačene su da bi se spašavao goli život u divljim vazdušnim borbama. Taktički plan izraelaca već je propao. Uprkos tome neki od aviona su pokušali da se probiju uprkos zagriženom otporu egipćana i uraganskoj PVO sa zemlje. Nišanjenje je bilo skoro nemoguće zato su potpuno izostali učinci bombardovanja, a mnogi avioni uništeni.


Napadnutom aerodromu sa sjevera se približavao treći val od 60 izraelskiah aviona.

Iz baze Ishas koja je bila zadužena za odbranu samog Kaira, poletjelo je 8 migova 21 da pomogne egpatskim lovcima čijoj prvoj liniji je već trebala popuna gorivom i minicijom.

Uprkos velikoj brojčanoj premoći izraelaca, vazdužnu prevlast nijesu mogli postići a dvadeset migova 21, koji su prvi ušli u borbu postupno su povlačeni na Al Mansuru radi popune gorivom i minicijom. Trebalo je oko sedam minuta po avionu od trenutka slijetanja do ponovnog puštanja kočnica i povratka u borbu egipatskim lovcima, što pokazuje visoki nivo obučenosti, kako pilota tako i zemaljskog osoblja.


Al Mansura za vrijeme napada. Nepreciznost izraelaca je bila uslovljena jakom odbranom.

Židovskom komandantu operativne grupe je postalo jasno da ne može pobijediti uprkos brojčanoj nadmoći, pa je naredio povlačenje iz borbe .Poslednji izraelski avion napustio je bojno polje u 18.08. Bitka je trajala 53 minuta a ishod bitke je bio porazan po Židove.


Iako si Izraelci ovu bitku veličali kao pobjedu, čak i na njihovim fotografijama se vide promašaji…

Egipatski radio javio je kasno uveče da je oboreno 15 židovskih lovaca uz gubitak 3 svoja, ali je kasnije na osnovu detaljnijih analiza ustanovljeno da je toga dana oboreno 17 izraelskih aviona uz gubitak 6 egipatskih, od kojih tri usled hitnih slijetanja i nedostatka goriva.


Izraelski A-4 Skyhawk

Jedan od trojice oborenih egipatskih pilota, Mohamed Adubu koji se spustio padobranom nedaleko od izraelskog pilota koji se katapultirao nakon pogotka njegovog projektila , jedva ga je spasio ljutitih egipatskih seljaka koga su ovi htjeli da linčuju.

Na prvi pogled ishod je jasan, i više je nego razumljivo zašto Egipćani 14. oktobar slave kao dan svojeg RV.

Međutim vezujući veliku većinu egipatskih lovaca za sebe, izraelski piloti su uspjeli da svojim kopnenim trupama omoguće poteze oko Sueca u kojima su skoro siguran poraz pretvorili u pobjedu.

Pilot Samir Aziz Mihail je bio egipatski pravoslavac, koji je imao dvije potvrđene vazdušne pobjede.U kabini svojeg MiGa-21 MF 1973. godine

Bilo kako bilo 14.oktobra 1973. na vrelom egipatskom suncu, u borbi gdje se preko 180 nadzvučnih aviona borilo na život i smrt , Arapi su izvojevali veliku vazdušnu pobjedu uprkos brojčanoj nadmoćnosti protivnika i pokazali da mogu da budu vazduhoplovna nacija u šta su mnogi do tada sumnjali, a glavnu riječ na nebu je vodio MiG-21, kojeg su izarelci imali prilke do tada detaljno upoznati zahvaljujući iračkom prebjegu u junu 1966.

Pustinjski “orlovi” nad Svetom Zemljom

Četri vazdušna rata koji su vođeni nad pustinjama bliskog istoka, obilježeni su velikim pobjedama od strane Izraelaca. Cionistička država Izrael je od svojeg osnivanja 1948, vodila je četri  rata u kojima je vazduhoplovstvo imalo glavnu riječ. Bolje rečeno bez RV Izraela, snage na terenu bi bile pregažene ogromnom brojčanom nadmoći Arapa.




Avia S-199 u ratu 1948. (Israely Knife-MAZEK)


Od prvog rata  1948. do zadnjeg Oktobarskog 1973. (YOM KIPUR) avijacija je uzimala pomalo primat da bi u zadnjem u oktobru 1973. odigrala presudnu ulogu u uništenju vojske arapske koalicije sastavljene od Egipta kao vodeće i Sirije  koje su direktno učestvovale i ostalih arapskih zemalja koje su slale tehniku i vojsku te novčano podražavale rat.


MiG-17 SyAAF (Sirijski MiG-17)

Mnogi istoričari vazdušni obračun u dolini Beka iz 1982. smatraju petim arapsko – izraelskim ratom, ali pošto po ofanzivnosti i upotrebi ostalih rodova vojske taj sukob nije poprimio šire rezmjere, ipak je ostao  lokalnog karaktera.

Egipatski Migovi-21 visoko iznad Sinaja.

Iako medijski predstavljena kao borba Davida protiv Golijata, u stvari mali DAVID (Izrael) je iza sebe imao bezmalo čitav zapadni svijet i što je najvažnije otvorenu vojnu podršku SAD, koje su čak i oružano učestvovale  u podršsci Jevrejima.

Izrelski Kfir u brisanjcu nad judejskom pustinjom.

Izraelski Miraž

Karakteristično je da je za neuspjeh Arapa odnosno uspjeh Jevreja bila dosta puta loša koorodinacija između RV i KOV-a. U najvećem Oktobraskom ratu (Yom Kipur) iz 1973. kada su arapski generali skoro siguran vojni uspjeh i inicijativu u ratu prepustili na neobjašnjiv način Jevrejima koji su se iako razbijeni brzo konsolidovali,  koristeći arapsku neodlučnost da gone protivnika i pobjedu pretvorili u katastrofalan poraz.

Vazdušna bitka u ratu Yom Kipur 1973.

U čuvenoj bici za Al Mansuru u ratu 1973. Arapi su pokazali da znaju da lete i da se bore odbivši svojim Migovima 21 nadmoćnije izraelske vazdušne snage koje su u tri velika vazdušna talasa pokušali da u dolini Nila, potpuno unište arapske lovce još na zemlji.


Zbog dobre uvježbanosti Arapa izraelsci iako su postigli taktički uspjeh, vezujući arapske lovačke snage daleko od svojih kopnenih jedinica, nijesu uspjeli da unište arapske lovce u Egiptu već su se povukli sa većim svojim gubicima. Taj 14. oktobar velike bitke za Al Mansuru u kjoj je učestvovalo preko 180 lovaca Egipat slavi kao dan svojeg RV.

Sirijski MiG-23

U svim ratovima vođenim nad Svetom Zemljom,  Arapi su letjeli na sovjetskim a izraelci na najmodernijim američkim i francuskim lovcima. U borbama nad bliskoistočnim pustinjama iako u rukama Arapa, MiG-21 je pokazao  da je izvanredno oružje koje se pokazalo kao smrtonosan protivnik najmodernijim američkim avionima.

Low-pass-MiG-23-SyAAF

Iraqy air force MiG-29

IRIAF MiG-29

MiG- 29 over desert

Flying over desert 2

IrIAF MiG-29 over desert

Pored četri rata, bezbroj incidenata se stalno događa u vazdušnom prostoru pograničnih arapskih zemalja u kojima je bilo i oborenih aviona ne mali broj puta.

Crkva na Rumiji i helikopter VSiCG – Let za istorijsko pamćenje

Dva puta u istoriji Crne Gore, helikopteri vojske Jugoslavije…jednom komunističke , drugi put srbijansko – crnogorske učestvovali su u razgradnji odnosno izgradnji dvije srpske pravoslavne svetinje.

Boljševičko – ustaška vojska SFRJ ruši Njegoševu kapelu na Lovćenu, da bi sagradili faraonski mauzolej potpuno neprilično jednom pravoslavnom vladici.

Prvi put je to bilo kada su proustaško – bolješevički elemnti SFRJ od kojih korijene vuče današnja vlast u Crnoj Gori rušili Njegoševu kapelu na Lovćenu, a drugi put kada je vojska Srbije i Crne Gore na svom izdisaju podigla svojim helikopterom Mi-8 malu pravoslavnu bogomolju na vrhu Rumije. Na neki način komandant aerodorma Golubovci, piloti i tehničko osoblje helikopterske jedinice VJ, su 2005. godine, ispravili bar jedan dio nepravde koju je komunistička vojska, prethodnica one SRJ počinila prema pravoslavnoj svetinji na Lovćenu.

Komandant aerodroma je ubrzo nakon toga čina…smijenjen jer nije odgovarao tadašnjoj žutoj vlasti u Beogradu i antisrpskoj u Podgorici ovaj prelijep gest Vojske Jugoslavije koja je ubrzo zatim nestala sa istorijske pozornice, voljom i naporima srpskih vjekovnih dušmana.

Dan uoči Trojčindana 2005, kao sjenka laka, Hram se spustio u društvu helikoptera, da se nije znalo ko koga nosi između oblaka… Spustio se kao leptir na vrh Rumije od 1.595. metra.

Crkva Svete Trojice na Rumiji, koju su Turci srušili 1571.g. vjerovatno je datirala još iz vremena Svetog Jovana Vladimira (početak 11-og  vijeka), ako ne i ranije. Od tog vremena je i običaj iznošenja Krsta Svetog Jovana Vladimira na vrh Rumije, da bi se posle rušenja crkve uveo i običaj da svaki hodočasnik iznese sa sobom i po jedan kamen i tim je kamenjem vjekovima prekrivano staro crkvište.

Od  davnina je postojalo predanje da će, kada se na vrhu planine nakupi dovoljno kamena, crkva s neba  doletjeti  na svoj prastari temelj. Zaista, uoči Trojčidana  2005.g . malena crkva od metala, sagrađena u barskom naselju Bjeliši, uz pomoć helikoptera Vojske Srbije i Crne Gore, ispunila je drevno proročanstvo sletjevši s neba na vrh planine Rumije (čije ime, inače, potiče od riječi “Romejka”, što znači Hrišćanka) do tada visok 1594 metra a sada, sa šest metara visokom crkvicom, zaokružen na 1600 metara. Zbog  težine crkva je morala biti prenijeta iz dva dijela i tog dana , zbog kvara na helikopteru, nije mogla biti sastavljena.


Sastavljena je 27 juna, uoči Vidovdana, kada je grupa vjernika iz Bara, po instrukcijama inžinjera Mija Lekića, koji je inače i projektovao hram, prenijela na rukama nekih dvadesetak metara gornji dio crkve sa zvonikom i kupolom, težak oko 1700kg  i satavila ga sa ostatkom konstrukcije. Crkvu je 31 jula osveštao Mitropolit Crnogorsko-primorski Amfilohije uz sasluženje Vladike Zahumsko-hercegovačog  Grigorija i brojnog sveštenstva. Osvećenju crkve su prisustvovali predstavnici 22 crnogorska plemena koji su iznijevši po kamen i ugradivši ga u kamenu obzidu hrama na taj način simvolično ugradili cijelu Crnu Goru u ovaj  zavjetni hram.

Ova crkva je jedinstvena po mnogo čemu, napravljna je od metala i obzidana kamenom, a na vrh planine je  doletjela – što je jedinstven poduhvat vaseljensih razmjera.  Po svom arhitektonskom rešenju  podsjeća na crkvu Svetog Nikole u Starom Baru. Zbog vremenskih  nepogoda koje vladaju na toj nadmorskoj visini i na tom razmeđu svjetova (u klimatskom smislu – more s jedne, a jezero s druge strane planinskog masiva) crkva  nema prozora a zvona, inače poklon iz Rusije, su fiksirana.

U ljeto 2005. uz brujanje helikopterskog motora pravo sa neba, mala crkvica se spustila na Rumiju…predanje se ispunilo.

Ovih dana aktualizovana priča o maloj crkvici Srpske Pravoslavne Crkve na Rumiji posvećene Sv.Jovanu Vladimiru prvom srpskom kralju, ponovo je u žiži interesovanja domaće javnosti.

Anatemisani raspop Miraš Dedejić i urlatori nove “crnogorske nacije, crkve i jezika”  glasniji su nego ikada da metalnu crkvu koju je 2005. godine na vrh Rumije postavio Helikopter Mi-8 tadašnje VSiCG  treba ukloniti. Donešena je i odluka nove vlade  da se crkva mora maći sa toga mjesta.

Iako je taj vjerski hram osveštan po svim kanonskim protokolima i podignut trudom vjernog srpskog naroda Bara, neprijatelji svega srpskog , pokušaće da pravoslavnu crkvu sa Rumije na silu ukloni. Da li će u tome uspjeti ostaje da se vidi, ali riječi kletve mitropolita Amfilohija na Badnji dan 2011. duboko su odjeknule prostorom:

“KO SRUŠIO TAJ HRAM, BOG GA SRUŠIO, I  NJEGA I NJEGOVO POTOMSTVO I ČASNI KRST MU SUDIO”


Category: RAZNO  18 Comments

Zarobljeni jugoslovenski Hariken

Poslije sloma Kraljevine Jugoslavije u kratkotrajnom ali krvavom ratu, neprijatelj je zarobio na aerodormima i pomoćnim uzletištima dosta tehnike ali i aviona. Izdajstvom Hrvata i Muslimana, na aerodormima u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini mnoštvo aviona su ustaše ostavile kao na tacni neprijateljima da bi im se što više dodvorili prije svega i pokazali svoju slugansku poslušnost novim gospodarima.

Na mostarskom aerodromu je zarobljeno nekoliko čitavih aviona, kao što su Harikeni i Blenhajmi koji su prebačeni kasnije u Italiju u njihovu bazu za ispitivanja u Guidoniu. Italijani su ih koristili za ispitivanje ali i za propagandu. Stavljali su im dimne patrone i snimali tobožnja obaranja engleskih aviona u borbama nad mediteranom i Afrikom. Ima nekoliko dokumentaraca u kojima su glumili ovi naši avioni.

Zarobljeni jugoslovenski Hariken koji je u septembru 1941. prebačen sa aerodroma u Tirani u italijanski opitni centar u Guidoniu.

Musolini u Italiji pored zarobljenog jugoslovenskog Harikena prefarbanog u italijanske boje.